Ja go wskrzeszę!

Początek1 / 1

Ja go wskrzeszę!

Stefan i Stasiu, Stasiu i Stefan – jeden z nich to storczyk a drugi stefanotis, obydwaj zaliczani do roślin doniczkowych i obydwaj darzeni przede mnie sentymentem, ponieważ otrzymani z rąk mamy i najlepszej przyjaciółki. Wiedli spokojny i bogaty w nawóz żywot na parapecie najpierw jednego a później drugiego mieszkania studenckiego i uwaga, uwaga – przetrwali. Ostatnio jednak opadli z sił. Zaczął Stasiu – storczyk. Zgubił kwiaty i zamknął się w sobie. No tak, po prostu nagle zaczął niknąć w oczach. Poinstruowana przez wujka Google, obcięłam delikwentowi obydwa pędy, celem pozwolenia mu na ich zregenerowanie w spokoju i tym samym powrotu do normalnego funkcjonowania. Brak reakcji. Po pewnym czasie wypuścił parę zielonych listów, chyba po to tylko, aby z powrotem zacząć usychać. Znów pomoc wujka i znów kolejny pomysł by Stasia obudzić – zostawić go na jakiś czas zupełnie samego – troszkę wody i nic ponad to. Wziąć badyla na przetrzymanie – ot co mi doradzono. W tym samym czasie nieświadomy niczego Stefan kwitł w najlepsze – a to pędzik wypuścił, a to zakwitł, w końcu zajął pół okna i mu się znudziło. No inaczej tego nie potrafię wytłumaczyć jak tylko zmęczeniem materiału, bo nagle on również zaczął ginąć w oczach. Nie było żadnego sposobu, aby do niego dotrzeć, nie pomagały ani nowe odżywki, ani przegotowana i odkamieniona woda, ani nawet czułe głaskanie po listkach. W końcu mnie olśniło – on się po prostu zaczął dusić, zaczęło brakować mu życiowej przestrzeni. Wyruszyłam więc na poszukiwanie większej doniczki. Postanowiłam też zmienić mu też środowisko, bo to ponoć też działa na życiowych zakrętach. Ziemia, która nabyłam w pierwszej kolejności należała to tych z kategorii „uniwersalne”. To dobrze, będzie łatwiej mu się odnaleźć. Cały czas nie zapominałam jednak o biednym dogorywającym Stasiu, który nie miał zamiaru się złamać, albo może wręcz przeciwnie – było mu do tego coraz bliżej, bo stawał się coraz bardziej suchy. Poszukiwania podłoża dla…