Jak żywe

Początek1 / 1

- Czy jest pan najlepszym origamistą? - Nie potrafię powiedzieć. - Mimo, że to Pana dotyczy? - Dotyczy wszystkiego, oprócz mnie. Jeśli zostanę, a cały świat zniknie, to pytanie „czy jestem najlepszym origamistą?” straci sens. Ta kwestia jest więc częścią otoczenia.

Szczęśliwa rodzina leżała w łóżku w ramach poobiedniej drzemki. Po piętnastu minutach obudził się Dominik. Był mężczyzną na tyle zdyscyplinowanym, że nie potrzebował budzika. Złożył kołdrę zgięciem przekątnym, przelotnie wzruszył się na widok dziewczyn i jak zwykle wyszedł do pracowni. Magda przewróciła się na drugi bok i głaskała małą Alicję. Spojrzała na jej, swoje rysy twarzy i delikatne brwi niezdolne do gniewu. W końcu wstała, pomyślała, że dom zatęsknił za zapachem szarlotki i udała sie do kuchni. Chorowita Alicja została w łóżku.

- Dominiku, widziałem, jak pan łączy przedartą kartkę. Pomyślałem, że to nagranie wideo odtworzone w przeciwnym kierunku. Czy potrafi pan to wyjaśnić? - Porównuję to do metalowej rzeźby, która spadła z wysokiej półki na dywan. Można wspiąć się na drabinę i postawić dekorację z powrotem. Ja potrafię podrzucić w taki sposób, że się tam znajdzie. - Ale jest różnica między przestawianiem a sklejaniem! - Jeśli połówki ułożę dokładnie tak, jak przed rozerwaniem, to nie ma powodu, aby były osobno. Zaskakujące jest jedynie, że odnajduję to ułożenie. Że znam sposób podrzucenia rzeźby.

Nadawał kształt małemu słonikowi. Będzie on częścią większej instalacji, przedstawiającej płaski świat położony na piramidzie zwierząt. Dominik posiadał niezwykły talent, z którym mógł pracować w zakładach zbrojeniowych, łączyć bez spoiwa elementy w przemyśle ciężkim lub zupełnie nowych gałęziach gospodarki. Na zawsze jednak pozostał wdzięczny i oddany sztuce origami, z której czerpał kunszt.

Magda wróciła do sypialni. Kilka razy wypowiedziała imię Alicji i…