Jedna chwila

Początek1 / 1

Usiadłam w parku na ławce. Był ciepły poranek, sobota. Nie musiałam się śpieszyć do pracy, łapać szybko oddechu i gubić po drodze myśli. Nareszcie mogłam odetchnąć, przystanąć na chwilę i zrobić coś, na co nie miałam czasu nigdy wcześniej. Wiatr lekko muskał moją twarz i delikatnie rozwiewał długie włosy. Niezwykle ciemne, piwne oczy obserwowały ludzi, którzy wciąż gdzieś śpieszyli. Nie mogłam uwierzyć, że ci wszyscy ludzie niewiele uwagi zwracają na otoczenie, patrząc tylko przed siebie. Nie przystaną na chwilę, nie zamyślą się. I uświadomiłam sobie z całym przerażeniem, że i ja należę do tych ludzi. Nigdy nie patrzyłam na siebie w ten sposób. Nigdy nie miałam czasu, by zastanowić się czego brakuje mi w życiu, dlaczego szczęście omija mnie szerokim łukiem docierając do każdego, z mojego otoczenia, ale nie do mnie. - Co za marnotrawstwo czasu – odezwała się pewna kobieta. Uśmiechnęłam się do niej, ale nic nie odpowiedziałam. Zajęłam się na powrót swoimi myślami. Dobrze mi było. Jak nigdy w życiu byłam pewna, że ta chwila jest warta każdej sekundy, każdej minuty. Kobieta nie doczekawszy się odpowiedzi, mamrocząc coś pod nosem poszła dalej. Nie wiedziałam w jakim kierunku podążała, skąd szła. Miałam wrażenie, że w moich oczach ukazała się gęsta mgła, przez którą nie byłam w stanie nic dojrzeć i czułam się z tym dobrze. Mój umysł przestał analizować różne zdarzenia, uwolnił się od myśli, od wszelkich pragnień i rzeczy do których dążył. Potrzebowałam tego. Czy wiecie ile każdego dnia każdy z nas poświęca uwagi na otoczenie? Czy ciągle gdzieś śpiesząc rozglądamy…