Filozofia · 3 min czytania
Jestem tu sam
Bezpłatny fragment · pierwsze 50%
Początek1 / 1
Jestem tu sam...
Czasem wszystkie myśli stapiają się w jedno rozdygotane wrażenie złączenia wszelkich absurdów w niepewną swej trwałości całość, która ze wszech miar stara się poukładać nam wszechświat, mimo iż nie ma do tego żadnych predyspozycji. Poddanie się dolegliwościom wynikłym z takiego odbioru codziennych złudzeń, zarówno na własny swój temat, jak i elementów dotykającego nas świata, jest nieuniknionym etapem świadomych przejść między zasadniczymi doznaniami egzystencji. Jak często taki „niewyraźny” stan nas dopada, stara się formować, przetrawiać na nowo, od początku, raz jeszcze, tak często rozpadamy się w sobie, próbując w istocie przytrzymać się ostrej krawędzi naiwnej pewności, że coś jeszcze od nas zależy, że rozsypane na podłodze cienie nie mącą zony naszej percepcji na tyle, by odebrać nam prawo decydowania o czymś więcej, niż tylko o kolejnej minie, w jaką przybrać możemy, i tak makabrycznie zmienioną już strachem, twarz. Czasem w taki dzień maluje się na ścianie barwny korowód…