Kierowca

Początek1 / 1

W zapraszającym geście drzwi autobusu otworzyły się przede mną. Bez wahania wsiadłam i zajęłam miejsce z przodu, nie za kierowcą tylko obok, aby mieć dobrą widoczność i podobnie jak on móc obserwować drogę.

Siedzenie było puste, mogłam więc bez przeszkód spoglądać na kierowcę. Zachowywał się inaczej niż zwyczajny, znudzony swoją pracą typowy kierowca. Z czasem coraz częściej patrzyłam w jego stronę, aż w ogóle przestały istnieć inne strony świata. Istniał tylko on. Biła od niego radość i ciepło, pogoda ducha, którą musiał mieć w sobie, aż emanowała na zewnątrz.

Szczupły brunet z wąsem, przed pięćdziesiątką, bez siwego włosa na głowie. Ubrany w spodnie zaprasowane w kancik, koszulę i kamizelkę w takim samym kolorze jak spodnie. Wyglądał schludnie, ba, nawet elegancko. Jakby to był jego pierwszy dzień w nowej pracy, jakby dopiero poznawał swój rejon, trasę przejazdu autobusu. Jakby każda czynność sprawiała mu niebywałą przyjemność. Gdy ruszał lub przyśpieszał, pochylał się nad kierownicą jak mały chłopiec, któremu rodzice pozwoli przejechać się samochodzikiem za dwa złote. Albo takim na wesołym miasteczku, przytwierdzonym rurą do sufitu.

Na moich oczach kierowca przeistoczył się w małego, szczęśliwego chłopca, któremu pozwolono robić, to co lubi najbardziej. Pochylał się i prostował na zmianę. Patrząc w boczne lusterka, również się pochylał, wykonując skłon całego tułowia. Wyglądało to zabawnie i mimowolnie zaczęłam się uśmiechać. Czasem mówił coś do siebie pod wąsem, nie mogłam jednak usłyszeć słów. Podjeżdżając do przystanków wciskał specjalny przycisk, aby obniżyć autobus dla wsiadających. To również robił z dostrzegalnym zadowoleniem. Pochylony czekał aż wsiądą wszyscy pasażerowie, uważnie spoglądał w lusterko, aby nikogo nie przeoczyć, a na koniec odpochylał się, energicznie i z uśmiechem.

„Niesamowity człowiek” – pomyślałam. – „Taki zwyczajny – nadzwyczajny”. Nie malkontent jak większość dookoła. Nie ponurak, utyskujący