Klucz martwej nadziei

Początek1 / 1

...........Klucz martwej nadziei................

Odwiedzam iluzoryczny świat, gdzie skowyt samotności milknie, a maszkarony wnętrza stają się piękne i subtelne niczym sierp księżyca przebijający zamglone niebo. W moim drugim świecie nigdy nie wieje wiatr. Przez lata zlepiałem ze strzępów niespełnionych pragnień swój wyimaginowany land. Coraz częściej chadzam magicznymi ścieżkami fantazji poznając go. Moje słońce zasłonił zawiłości płaszcz, a moja psychowitalność pokrojona nożami czasu rozdzieliła się na setki... Po piaskowej drodze mknę przed siebie ciągniony rozbudzonym z letargu niepojętym magnetyzmem. Widzę magiczne wzgórze, kontrastowy biegun porywa mnie wirem. Nastaje noc. Mgła otula wzgórze miękkim szalem. Zaczynają śpiewać nocne ptaki. Niebywałym szkarłatnym blaskiem księżyc okrył przestrzeń... Niebieska poświata przebija się między pniami starych drzew, powietrze pachnie fiołkami, a nad głowa przelatują powolnie wdzięczne ptaki, kunsztownie wyśpiewując nostalgiczną pieśń. Coraz jaśniejszy blask widzę przed sobą. Przybyła wspaniała niewiasta. Jej zwiewna suknia utkana z białych kropel mgły snuje się w powietrzu i wplątuje we włosy. Podaje mi swą dłoń, a ja uspokajam się i czuję jej myśli. Wszystko zdaje się być zawieszone w czasie. Ukryci pod baldachem świerku zasypiamy...

...Pokochałem Ją kiedy dała mi czarną różę. Wystarczył Jej uśmiech, jakże piękny i szczery. Z nią chadzałem na zacienione wzgórze. Staliśmy oparci o wiekową sosnę, goniąc słuchem konarów szmery. Dlaczego Cię straciłem? Nocami odwiedzam Twój grób , czekając aż do mnie przemówisz. -Witaj ukochana, szron wnętrza…