Kobieta - pożal się Boże

Początek1 / 1

-Cześć. Co u ciebie, kochana?

To pytanie w porównaniu z wyczytaniem twojego numeru z dziennika przez najbardziej znienawidzoną nauczycielkę, która jak można się było tego spodziewać na odległość wyczuła braki w twojej wiedzy, jest bardziej tendencyjne niż się wydaje. Bo kogo obchodzi co u ciebie, a już na pewno nie sławną na całym osiedlu plotkarę, której udało się jakimś cudem wyjść za mąż za niemiłosiernie bogatego Marcina. Ona zawsze znajdzie najmniej odpowiedni moment w twoim życiu – rzekłabym przełomowy – żeby tylko poczuć, że inni mają gorzej, a zaraz potem udać wielce zatroskaną sprawami społeczeństwa sąsiadkę. Akurat w moim przypadku tym pytaniem trafiła w dziesiątkę – czas w sam raz na babskie użalanie (to nic, że to tylko „pani wścibska” ale może przypadkiem dysponuje paczką chusteczek higienicznych, bo teraz to właśnie one są mi do szczęścia najbardziej potrzebne). O Boże!!! Chyba jest ze mną coś nie tak...I co z tego, że w testach na inteligencję wypadam najlepiej z całej redakcji, że zdecydowanie nie wyglądam na te swoje dwadzieścia pięć lat i nawet nie mam powodów, by narzekać na urodę, przynajmniej tak twierdzą inni – patrz: koleżanki z pracy, częściej przyjaciółki a najczęściej, bo przy każdej nadarzającej się okazji – rodzona matka. A może ja mam jakąś wynaturzoną osobowość? Może jest w niej coś takiego, co każe mi czekać na królewicza z bajki (zawsze twierdziłam, że książki wypaczają charakter i przerysowują realia), nie pozwala zaakceptować pana z papierniczego, który bardzo stara się być miły, a reszcie powtarza – „stój! Nie jesteś nawet księciem!”. Dobre sobie – reszcie...raptem jakiemuś chłopakowi z autobusu, który właśnie przypomniał sobie, że jedzie na egzamin; fotografowi, który wkurzając mnie bawi się moją głową – „bardziej w prawo...o tak dobrze! Proszę się wyprostować i jeszcze uśmiech – o właśnie! Tak!”... Oprócz tego kompletny brak jakichkolwiek