Krucze Widmo

Początek1 / 1

Mnich błąkał się krętymi leśnymi ścieżkami oglądając drzewa i skaczące po nich szybkie i zwinne wiewiórki. Widział wilka czającego się w krzakach, słyszał śpiew ptaków ukrytych w koronach drzew. Pożywiał się fioletowymi jagodami. Dalej rozważał słowa Kruczego Widma. Nie chciał dojść na górę smutku, w głębi duszy bał się a ten strach dźgał go jak igła. Nie mógł zapomnieć tych słów... lecz jeśli były prawdą, jeśli jego życie tak miało się skończyć... sam nie wiedział co o tym myśleć. Kroczył dalej.

***

"Na jednym drzewie czarne siedzą kruki, drzewo to siedem ma gałęzi, czarne ma korzenie, kruki te przepowiadają zło niemiłosierne... Na jednym drzewie czarne siedzą kruki, łopocą skrzydłami, jak wojenne sztandary, dają cień na chmury szare jak ich serce, dają nam wybór, czy być, czy nie być, a byt jest najważniejszy... Na jednym drzewie czarne siedzą kruki, nie są to kruki bodajże normalne, piekła strzegą, wieszczami oto są, nie czeka Cię dobry los jeśli w ich pazury wpadniesz... Na jednym drzewie czarne siedzą kruki, bój się bój, bo zło przepowiedzą Ci... Krucze Widma Cię wrzucą w przepaść bezkresną, będą Cię gnębić pytaniami i zagadkami, nie znasz na nie odpowiedzi, rozszarpią, nie masz już dróg którymi możesz uciekać, nie masz serca z kamienia, będziesz błagać o litość... Na jednym drzewie o czarnych gałęziach, o czarnych też korzeniach czarne siedzą kruki, kruki co Widmami piekielnymi są..."

***

Czytając tą przepowiednię mnich począł bać się jeszcze bardziej niż przedtem. "Czyli ludzie wierzą w te całe Krucze Widma..." pomyślał . - No jasne, że tak. - ktoś rzekł. Mnich zląkł się i ścisnął laskę. - Nie bój się, wyczuwam twój strach. -głos przemówił ponownie. - Kimże jesteś, nie widzę Cię. - rzekł przestraszony mnich. - Nie zauważysz mnie, jestem Kruczym Widmem, boisz się mych słów, boisz się coraz bardziej, wkroczyłeś w nasze królestwo.