Lepiej nie widzieć?

Początek1 / 1

Droga oznaczona kierunkowskazem „Wodospad Szklarki” początkowo wiedzie przez las, między smukłymi bukami o korze gładkiej jak atłas, a potem podąża łagodnym łukiem w dół i odsłania wijącą się w dole rzeczkę... Las jest wyjątkowo uporządkowany: drzewa stoją w układnych rzędach, wycięto zbędne krzewy. Ład niczym w miejskim parku. Tymczasem w dolinie rwetes nieokiełznanej Przyrody. Szklarka mknie wartko, przelewa się hałaśliwie po kamieniach i głazach, które co jakiś czas piętrzą się w wielkie skalne rumowiska, bądź tkwią pojedynczo – częściowo tylko zanurzone we wzburzonej kipieli. Słońce raz po raz zanurza w wodzie złote promienie, które rozpryskują się na mokrych kamieniach w tysiące kolorowych iskier. Na obu brzegach rzeki wielką gromadą przystanęły drzewa i krzewy; trwają tu w serdecznej komitywie, w bezładnym splątaniu, w zapamiętaniu wzajemnym. Liście buków pomieszane z igłami sosen i świerków, dęby w uściskach z modrzewiami, leszczyna wsparta na jarzębinie. Niektóre drzewa, zgięte jakąś okrutną nawałnicą w pół, topią w lodowatej wodzie swe potężne, pogrążone w powolnej agonii korony. Inne, rzucone wichurą w poprzek nurtu rzeki, niczym mosty czy kładki, łączą jeden brzeg z drugim.

Szum wody stopniowo narasta, ogromnieje, przeradza się w huk a potem w potężny grzmot. Woda spada rwącą spienioną burzawą w dół po kamiennych kaskadach, by ostatecznie wystrzelić gwałtownie białą skłębioną pianą spomiędzy głębokiej szczeliny o ostrych poszarpanych brzegach.

Trwamy wpatrzeni w szaleństwo wodnego żywiołu do chwili, gdy słońce, rzuciwszy ostatni złoty promień, przeciąga się sennie i chowa za linią wierzchołków najwyższych drzew. Powrót w dolinę znowu lasem. Nogi zmęczone całym dniem potykają się o wielkie głazy. Tymczasem ostatni odcinek szlaku wiedzie stromo w górę. Myśli układają się w mantrę: Żeby wreszcie osiągnąć szczyt, żeby wreszcie było płasko, żeby wreszcie można było odpocząć!

Ostry przenikliwy krzyk dziecka, który niespodziewanie rozdziera przedwieczorną ciszę, poraża uszy. Oczy wyławiają wśród drzew sylwetkę chłopca. Ma jakieś dziewięć lat. Na pierwszy rzut oka w jego wyglądzie nie ma niczego szczególnego, zwraca uwagę jedynie skórzany pasek drapujący koszulę. Dziecko zwinnie biega między drzewami i wydaje z siebie przedziwne dźwięki: ni to krzyk rozpaczliwy, ni to nawoływanie… Zza drzew wyłaniają się kolejne postaci. W większości kobiece, ale także dwie męskie. Wszyscy ubrani na biało. Na tle mroczniejącego z wolna lasu wyglądają jak senne zjawy czy leśne nimfy. Postaci przybywa, kolejno wbiegają na wielki płaski głaz leżący między wysokimi sosnami. Nieoczekiwanie jedna z kobiet, niczym…