List Pierwszy

Początek1 / 1

L I S T P I E R W S Z Y

Mosina, 11.01.1993 r.

Tak wiele nas dzieli! Dzieli nas płeć. W przekonaniu otoczenia to jest bariera, która może być pokonana tylko przez utarty od wszechczasów stereotyp: kobieta - mężczyzna. Tak naprawdę, ty i ja doskonale sobie zdajemy z tego sprawę, że należy odejść od tego; że scenariusze są przeżytkiem, lecz wciąż postępujemy tak jak brzmi prawo zwyczajowe. Czy to ze strachu przed samymi sobą, czy z obawy, że inni mogą nas źle ocenić, my nadal stoimy naprzeciw siebie miast zrobić ten pierwszy krok. To dziwne! Wiemy co mamy zrobić - a tego nie czynimy. Dzielą nas kultury. Mamy każde z osobna swoje widzenie świata i twierdzimy, że to jest właściwy pogląd. Kiedy ja czytam dobrą książkę, ty właśnie wlepiasz oczy w durny tasiemcowy serial. Kiedy ja łamię sobie głowę próbując rozgryźć powieść psychologiczną, ty porównujesz swe życie do życie gwiazd - tak jakby było gorsze niż ich. Jednak i ty, i ja mamy kompleksy. Kompleksy, z których nawzajem możemy się wyleczyć. Wystarczy przekroczyć próg jakieś normy. Wiemy co mamy zrobić- a tego nie czynimy. Dzieli nas wiek. Chociaż tak naprawdę należymy do jednego pokolenia. Być może któreś z nas ma wpojone bardziej konserwatywne poglądy lub poglądów tych nie ma wcale. Może nawet tli się w umyśle zalążek rewolucji. Trawi jednak nas ten sam lęk o byt, o jutro. Lęk wspólny całej generacji. Wystarczy się tylko wesprzeć. Wiemy co mamy zrobić - a tego nie czynimy. Gdy oglądam zdjęcia filmów z wiadomości telewizyjnych i widzę ludzkie szkielety obleczone w czekoladową skórę somalijskich dzieci to łza kręci się w oku, a pięści same zaciskają się. Ale natychmiast staje mi inny obraz przed oczami. Widzę nas i wiem, że jesteśmy tak samo głodni jak te dzieci. Bzdura? Wiem: mamy ubrania i to najczęściej drogie. Wiem: mamy ci jeść i to najczęściej nie tylko suchy chleb. Wiem: mamy mieszkania i to najczęściej dość wygodnie urządzone. A więc spytacie gdzie ta wspólna cecha!? Ale wiem, że gdy idę ulicą i nagle przyjdzie mi ochota