Listy do M.

Początek1 / 1

Dałaś mi tylko tyle bym miał nadzieje, ale i ją mi odebrałaś. Nie zostawiłaś mi nic. Wielki wybuch, spłonęło wszystko. Nie widziałem nawet Twoich oczu kiedy usta raniły moje serce. Bałaś się patrzeć w oczy swojej ofierze. Zakopałaś mnie tak głęboko że już nigdy nie ujrzę promieni słońca. Czekałem aż ktoś poda mi dłoń. Da mi radość życia, po prostu powie - kocham cię.

Dwa światy, dwie różne potrzeby. Wielki mur niczym Atlantyk nie pozwala mi dojrzeć, wypatrzeć. Myślałem że będzie jak czas i nauczy mnie zapomnieć. Powinien stać się lekarzem, doktorem ludzkich serc, ale on jak jedwabna zasłona jedynie przysłonił mi Ciebie. Czasami bardzo chce aby zakurzony Twój obraz zniknął, wymazał się ale właśnie wtedy staje się wyraźniejszy tak jakby ciepła woda rozmywała zasłonę zapomnienia. Nie mogę zapomnieć, wyryłaś to we mnie jak dłuto rzeźbiarza we wprawianej dłoni, nie pozwoliłaś mi zakwitnąć trzymając mnie w mrokach nie pewności. Czekałem cierpliwie bo żaden kwiat nie odwróci się od swojego słońca, chce czuć Twoje ciepło. Twoja jasność promieniuje pozwala mi… ? jedynie na smutek, żal i zazdrość. Nie pozwoliłaś mi mówić że Cię kocham , prawie sam w to uwierzyłem. Myślałem taki ktoś jak ja nigdy, absolutnie nie możliwe a jednak kocham Cię.

Dzwoniłem , a potem znowu dzwoniłem i ta okropna cisza, może lepiej by było gdybyś wyjechała wcześniej. Teraz pustka jest tak wielka jakbym był wykonany tylko na zewnątrz a w środku zapomniano mnie wypełnić. Kiedy myślę że Cię już nie zobaczę czuje jakbyś odebrała mi trochę powietrza, jak bym wiedział że już nigdy nie będę mógł tobą oddychać. Jesteś dla mnie całym światem a teraz wyprowadziłaś się – wyjechałaś zabierając ze sobą wszystko z wyjątkiem wspomnień. Chciałbym żebyś została tu chociaż jedna chwile ona trwała by dla mnie całą wieczność.

Wspomnienie – o Tobie o Twoich oczach, włosach, ustach przychodzą zbyt często – nie potrafię myśleć o niczym innym. Maże abyś stała się postacią z bajki i jak Kopciuszek na parę godzin mogła być przy mnie. Nie wiem jakie będzie zakończenie tej bajki wszystkie one kończą się zbyt pięknie. Do północy tak niedaleko, ta krótka chwila minie zbyt szybko abym dojrzał wschodzący księżyc zatopiony w błękitnej głębi Twego…