Magna symphonia arca archa

Początek1 / 1

Bum… Bum… Bum… Bu-bum… Bu-bum… C… Bu-bum… Co się… dzieje…? Bu-bum… Ktoś… Ktoś płacze…? Bu-bum… Jestem… Taki śpiący… Bu-bum… Nie…! Przestań działać… Chcę dalej spać… Bu-bum… Co z tego że ktoś płacze, tak już jest. Ludzie płaczą… To pierwszy dźwięk jaki potrafią wydać. Bu-bum! Bu-BUM! BU-BUM! ... Dobrze… Już wstaję. BU-BUM! BU-BUM! BU-BUM! Dobrze! Bu-bum! A niech cię, już wstaję, więc bądź już cicho. Bu-bum. Ależ tu ciemno. I to powietrze… Stęchłe… Zupełnie jakbym przeleżał tu ze dwieście lat! Bu-bum! Żartujesz? Naprawdę tyle spałem? Au! Co to jest…? Jakaś zimna, twarda i… Śliska powierzchnia… Uff! Ciężka dość, chyba jest przymocowana! Hej, jak myślisz, mogę ją rozbić? Bu-bum! Nie tyle mogę, co muszę? Dobra, ale jak co, to będzie na ciebie. Bu-bum… Pfu! Ile pyłu! Fuj! Tfu! … … Orz ty…! Wszystko mnie boli! W złączach mnie łamie! Jak to dobrze, że mam szkielet ze stopu złota, inaczej bym już całkiem zardzewiał. Bu-bum! Tak, ojciec dobrze się spisał… Tak w ogóle… Wiesz gdzie jesteśmy? Bu…bum. Jasne. O kurde! Jak się tak rozglądam, to, to jest chyba cmentarz! I… No! To była płyta nagrobna! Wysoki, przystojny chłopak o złotych włosach i czarnych oczach stał wśród szczątków granitowej płyty nagrobnej. Ubrany był w bardzo stare i wysłużone materiałowe spodnie, przewiązane kawałkiem czarnej liny i w szczątki koszuli, kiedyś białej, teraz pożółkłej , która w kilku miejscach rozpadła się ze starości. Nie miał butów. Rozglądał się szeroko otwartymi, pełnymi zdziwienia i ciekawości oczami, w międzyczasie poruszając rękami i nogami, jakby sprawdzając, czy działają poprawnie. Cmentarz był pusty, skąpany w pomarańczowo-złocistym blasku zachodzącego słońca, Chłopak z wyraźną rozkoszą wciągnął w płuca świeże…