Mamusia

Początek1 / 1

Mamusia była śliczna i nerwowa i świat kręcił się wokół niej. Kiedy czuła się dobrze, była impulsywna i wesoła albo czuła i spokojna, całowała znienacka tatę i porywała gwałtownie Julię w ramiona, robiła wielkie plany i obwieszczała je z poważną miną tacie i Julii jak generał swoim oficerom, przechadzając się po kuchni długimi krokami. Kiedy mamusia czuła się dobrze, tata był szczęśliwy, wodził za nią uradowanym spojrzeniem, kiedy ćwierkała, fruwając po pokoju jak ptaszek albo z wyrazem słodkiego spokoju na twarzy przygotowywała im obiad. Kiedy mamusia czuła się źle, dostawała ataków złości, po których, pełna poczucia winy, po wielokrotnych zapewnieniach, że jej wybaczyli, tata i Julia, zasypiała z mokrymi od płaczu policzkami. Albo leżała tygodniami na łóżku, nie podnosząc się na posiłki, nie składając pościeli, biorąc kąpiel raz na trzy dni. Tata i wtedy był dzielny, karmił Julię i kota, opowiadał żarty, sprzątał mieszkanie i nie robiąc żadnych uwag spał obok brudnej mamusi. Nigdy się na nią nie obrażał, kiedy mówiła mu zimnym, okrutnym tonem, że nigdy go nie kochała, że go nienawidzi, że go zdradzała i że się z tego cieszy. Że jest brzydki, głupi, gruby. Że ma idiotyczny wyraz twarzy. Albo bezbarwnym, obojętnym tonem, że się zabije. Że się topi. Że już nie może. Tata ignorował agresję mamusi, pocieszał ją, kiedy była zrozpaczona i przekonywał, że wszystko będzie dobrze, kiedy wpadała w ten straszny, obojętny nastrój. Tata był wspaniały. Julia czuła jednak, że on kompletnie nie radzi sobie z mamusią. Z mamusią trudno było sobie poradzić, w każdym razie nie poradził sobie nikt z jej bliskich ani ona sama. Dużo później Julia zastanawiała się, czy cokolwiek mogło pomóc mamusi, skoro nie pomogli jej leczenie, urodzenie córki i miłość taty. Może jakiś superterapeuta albo superleki, albo wojna, albo gdyby Julia okazała się ciężko…