Na wesoło

Początek1 / 1

- Proszę bardzo, kochani, siadamy wszyscy przy stolikach - powiedziałam i wskazałam odpowiednie miejsca. - A co będziemy, ciociu, robić? - pytały dzieci jedno przez drugie, siadając na krzesełkach. Wykrzywiłam się komicznie do Karoliny i powiedziałam, bezgłośnie poruszając ustami: „A bo ja wiem?”, zaś na głos: - Zaraz ciocia pokaże, co będziemy robić. A tymczasem ciocia Karolinka zaśpiewa wam piosenkę. - Wyszczerzyłam się do Karoliny i zaczęłam lawirować między małymi stolikami, kierując się w stronę szafek, gdzie „podobno” znajdziemy jakieś zabawki czy gry dla dzieci. Oby tak właśnie było! O rany, o wiele chętniej siedziałabym z dwudziestką dzieciaków w bawialni, niż z tą szóstką w jadalni! I co my mamy z nimi robić przez tę godzinę? Godzinę? Co ja gadam, jaką godzinę? PONAD godzinę! Co za pech, że akurat dzisiaj nie musiałyśmy przygotowywać na zajęcia do żłobka żadnej zabawy! To nasz ostatni dzień tutaj przed wakacjami. Kompletnie nie miałam głowy na wymyślanie zabaw i rozmowę z niemal czteroletnimi brzdącami! Zajrzałam do szafki i z ulgą skonstatowałam, że coś tam jest. Pierwsze, co mi wpadło w oko, to jakieś plastikowe tacki z wystającymi czterema słupkami o różnych kształtach. Do każdego „przypisane” były kwadratowe, prostokątne, trójkątne i okrągłe kolorowe rameczki z plastiku. Na szczęście zestawów było sześć! Świetnie, to powinno zająć dzieciaki na jakiś czas, ucieszyłam się w myślach. A więc, do dzieła!

40 minut później

- Karolina, błagam, idź na bawialnię i weź stamtąd cokolwiek, co nadawałoby się do zabawy! - szepnęłam do koleżanki, bo brakło mi już pomysłów na zajęcie dzieci, a Karola kontaktowała dzisiaj jeszcze gorzej ode mnie. Mogłam rzecz jasna pośpiewać piosenki, dzieciaki słuchałyby z chęcią, ale tak strasznie mi się nie chciało! Nagle zwrócił moją uwagę tłumiony chichot z lewej strony. Spojrzałam z ciekawością na dwóch kumpli - Aleksa i Kajtka. Co ich