Niewolnicy białych chusteczek

Początek1 / 1

Chusteczki, białe chusteczki służące wam do wycierania łez w chwilach smutku, potrafią zmienić całe życie swą niewdzięczną rolą. Wizyta na kilku pogrzebach w ciągu jednego tygodnia pozbawia je ich niepowtarzalnej, doszczętnie wyciskającej emocje otoczki. Do wszystkiego można się przyzwyczaić. Widoki zalewających się łzami matek, widoki ojców, próbujących bezskutecznie zdusić w sobie bezsilność, nie zawsze muszą wstrząsać każdym fragmentem ciała. Po przekroczeniu pewnej granicy wszystko staje się irytujące i nawet marsz żałobny brzmi jak popis pijanego trębacza. Od dłuższego czasu błądziłem wzrokiem po ścianach kościoła i w pewnym momencie, gdy zdążyłem już przejrzeć cały alfabet żałobnych sukienek, dostrzegłem poszukiwany obiekt obok skrzypiących drzwi. Niebieska kurtka i wystający spod niej biały szal, zakładany przez panią tylko na niedzielne odpusty i śluby. A nieco ponad nim najsmutniejsze oczy. Tak smutne, że nie było już w nich miejsca nawet na łzy. Kobiety nie potrafią tak szybko stworzyć obronnej bariery. Za każdym razem czujecie wszystkie emocje w taki sam sposób, jak za pierwszym razem. Chociaż siedziała pani na wszystkich pogrzebach najbliżej mnie, wciąż nie potrafiła pani przystosować swej psychiki do sytuacji, pani Sylvio. Wciąż wisiała mi pani na ręce, sprawiając wrażenie rychłego omdlenia. Nie mogłem nie zwrócić uwagi na to, w jak delikatny sposób pani kurtka pasowała do szeleszczącej spódnicy. Nie miałem wcześniej pojęcia, że ma pani jakąkolwiek spódnicę, a przez ostatnich parę dni widzę ją codziennie. Ktoś chyba projektował ją z myślą o pani, ktoś robił ją tą samą foremką, z której wyrzeźbiono pani nogi. Podeszła pani do mnie od razu, mijając zapłakaną brunetkę z gigantycznymi kolczykami.. Wiedziała pani, że na moim ramieniu można wygodnie położyć głowę i zamknąć oczy bez lęku. Pewnie tez jak zwykle nie miała pani w kieszeni…