O czym myśli ta Pani?

Początek1 / 1

Recepcja, informacja, urząd... znajdziesz ją wszędzie. Kobieta-instytucja, której twarz znają wszyscy, choć rzadko kiedy kojarzą, skąd. To Pani W Okienku lub jej inna odmiana - Pani Za Kontuarem. Pracownica, do której obowiązków należy bycie pierwszą osobą, którą widzi wchodzący interesant oraz witanie i instruowanie takowych. Gdzie, kiedy, jak, z czym, do kogo i gdzie tu jest toaleta? To właśnie jej zadajesz te pytania, gdy rzeczywistość biurowa zaczyna cię przerastać. A czy zastanawiałeś się kiedyś, o czym myśli ta pani? Nie? Może to i lepiej, bo Panie Z Okienka potrzebują w swojej pracy nielichych talentów aktorskich. Chociaż nietrudno stwierdzić istnienie podgatunku, który swoje emocje wyraża otwarcie - te egzemplarze interesanci zwykli nazywać Wrednymi Krowami. Ze względu na bezpośrenie i całkowicie czytelne komunikaty, które nadają, nie trzeba im jednak poświęcać zbyt wiele uwagi w tym felietonie. Pracuję w ochronie. Moim zadaniem jest pilnowanie, by nie wynieśli mi połowy budynku sprzed nosa i nie ukradli psa stróżującego, który ma dziwny zwyczaj zakochiwania się na zabój w każdym, kto zechce się z nim pobawić. Na moje nieszczęście koleżanka, pracująca jako recepcjonistka, poszła sobie na dwutygodniowy urlop, wywołując popłoch w kadrach. Bo co? Zatrudniać na umowę-zlecenie nie ma sensu... brak kogokolwiek, kto mógłby zastąpić Beatę... brak? Tu zaczyna się mój dramat. Stwierdzono, że w ochronie pracuje dość ludzi i można kogoś wypożyczyć, świat się nie zawali. Z ekipy sześciu osób padło na mnie, bo jestem jedyną kobietą w tym gronie i mimo wszystko wyglądam bardziej na recepcjonistkę niż na ochroniarza. Tylko jeden kolega Arek, metr dziewięćdziesiąt wzrostu i chyba drugie tyle obwodu w klatce, poczuł się skrzywdzony - "Co, to ja niby nie mogę być uroczą recepcjonistką?". Kadry pozostawiły pytanie bez komentarza, a mnie odebrano mundur i posadzono w wejściu do biurowca. Zostałam Panią Za Kontuarem. Tak dowiedziałam się z własnego doświadczenia, o czym myśli Pani W Okienku, gdy z miłym uśmiechem mówi:

-Dzień dobry - myśl: Czego?! -Słucham, w czym mogę pomóc? - myśl: Żywo, żywo! Kawa mi stygnie! -Kasa jest tam, proszę