O hobbystach

Początek1 / 1

„Jakiego masz konika?” To bez wątpienia głupawe zdanie jest moim zdaniem jednym z ciekawszych pytań, jakie człowiek A może zadać człowiekowi B. Wszyscy ludzie śpią, pracują, jedzą, oddychają, i wszystkie te czynności przebiegają u większości homo sapiens w bardzo podobny do siebie sposób. Jasne, że taki górnik i taki nauczyciel to hoho, zupełnie dwie różne bajki, jednak prędzej czy później wsiądą oni do autobusu i będą pikietować pod jednym z ministerstw. I niby niewiele zawodów bardziej się od siebie różni niż polityk i sprzątaczka (lub sprzątacz), lecz z drugiej strony, oni oboje mają nieraz do czynienia w swojej pracy ze sporym bajzlem. Dlatego uważam, że jedna z nielicznych rzeczy, która faktycznie czyni jednostki ludzkie wyjątkowymi, to ich hobby.

Inwencja naszego gatunku w wymyślaniu sobie kolejnych zainteresowań jest godna nieustającego podziwu i oklasku. Czy wiecie Państwo na przykład, kto „zalicza sieć”? Otóż istnieje sporo pasjonatów, którzy przyjeżdżają do obcego miasta i przejeżdżają każdą linią tramwajową od pętli do pętli. Toć to czysta poezja! Z kolei moi dobrzy znajomi potrafią wydać grube złotówki na zakup przedwojennej zabrudzonej widokówki z okolic Czarnohory na Ukrainie, chociaż wcale nie należą do finansowych potentatów. Wszelkiego rodzaju wielbiciele koszatniczek, fani bułgarskiej opery, spotterzy fotografujący z namaszczeniem startujące samoloty, miłośnicy ikebany, kolekcjonerzy zepsutych sandałów, amatorzy fioletowych torebek – ja sam jestem Waszym oddanym fanem i z czystym sumieniem mogę stwierdzić, że słuchanie i dowiadywanie się o Waszych hobby jest moim konikiem.

Ba, uważam nawet, że człowiek, który nie posiada hobby, jest dość mocno podejrzany i niebezpieczny. Pasja do małych, nic nieznaczących z pozoru rzeczy czy wydarzeń, wydaje się być bardzo ludzka. Oddanym hobbystom lśnią oczy, gdy zaczynają mówić o swojej pasji, ich puls przyspiesza, reszta świata zanika. Człowiek, który tego nie posiada, który nie ma swojego małego prywatnego szajbnięcia, jest…