O Tym jak Jurek zlekceważył wielkiego Zajączka

Początek1 / 1

Nie tak dawno temu na świecie żył sobie Jurek, który był wręcz obrzydliwym realistą. Jego życiową domeną było powiedzenie: „Nie uwierzę jak nie zobaczę”. Tak więc w wieku 10 lat zamiast wierzyć w Mikołaja, krasnoludki czy królewny on próbował wykorzeniać tę wiarę z innych dzieci, co jednak mu się nie udawało. Pewnego dnia Jurek pokłócił się ze swoim kolegą Jackiem o Zajączka Wielkanocnego. Na odchodne krzyknął mu, że jest głupi i wrócił wściekły do domu. - Mamo! – krzyknął od progu – ten głupi głupek Jacek wierzy w tego jełopowatego Zajączka Wielkanocnego! Mamo jak on może być aż takim głupim głupkiem?! – krzyczał oburzony. - Jureczku! Nie przejmuj się nim. I on kiedyś pozna co jest na tym świecie prawdziwe, a co nie – odparła jego mama-nauczycielka fizyki. – Idź poucz się fizyki. To Ciebie uspokoi. - Doooobrze mamo – odparł zniechęcony Jurek, bo miał straszną ochotę na rzeczową dyskusję z mamą. Po tej krótkiej rozmowie chłopiec poszedł do swojego pokoju i cały czas miał idiotyczne wrażenie, że ktoś go śledzi. Jednakże nie obejrzał się za siebie, gdyż wiedział, że jego mama wciąż jest w kuchni a nikogo oprócz niej i niego w domu nie było. A w duchy Jurek oczywiście nie wierzył. Tak więc szedł sobie z tym idiotycznym wrażeniem po schodach i zasiadł z nim przy swoim kochanym biureczku. Pochłonięty skomplikowanymi fizycznymi obliczeniami i problemami, zapomniał nawet o swoim głupim przeczuciu. Ze świata nauki wyrwał go dopiero oddech który poczuł na swoim karku. - Mamo! Tu powinno być V czy T? – zapytał pokazując palcem na swoje obliczenia. - Nie jestem twoją mamą Jurku – odparł przytłumionym głosem właściciel oddechu. - Yhhhhh! – przeraził się Jurek. Odwrócił się na swoim obrotowym krześle i ujrzał przed sobą dwumetrowego szarego zająca w różowych ogrodniczkach w czarne groszki. Natychmiastowo zareagował – Kim jesteś przebierańcu! - Nie jestem przebierańcem. Jestem Zajączkiem Wielkanocnym. Moje kurki coś dla Ciebie mają. - Phi! Nie dla mnie takie bajki – odparł hardo chłopiec. - Wiem. Dlatego postanowiłem osobiście Ciebie…