Obca natura

Początek1 / 1

Biegł. Twarze mijanych ludzi, w które zaglądał bez pohamowania, jak ciekawe świata dziecko, przez krótką chwilę zdawały się być obdartymi z wszelkich masek, pierwotnie czyste w nieskrywanych emocjach. Posyłał tak do bólu szczere, ogołocone z podtekstów spojrzenia, iż gwałtem brał każdą parę oczu, nieobeznanych z wejrzeniem tak głębokim i zarazem niedającym nic, poza szczerością. Wywoływało to u mijanych natychmiastową reakcję obronną, zamknięcie się na drugiego człowieka, jakby czystość intencji była czymś obrazoburczym. Tłum rozstępował się płynnie, a reakcje przechodniów podobne były do jednej sekwencji wyrazów oburzenia, pytających gniewnie sylab i zmarszczonych brwi – zmieniał się tylko człowiek…

Chwilowe przebłyski świadomości – będącej czymś więcej niż obserwacją własnych poczynań – były jak smagnięcia bicza; dawały poczucie jeszcze większego osaczenia. Doznania wydawały się krótkimi, oślepiającym obrazami, na których przetaczający się wokół niego tłum raz był zobojętnioną masą, raz cały ten ludzki tumult nacierał na niego, przygniatał…

- Dla jednych z nas sposobem jest wtopienie się w tłum, rola obserwatora zdarzeń. Dla innych przeciwnie – wybijanie się ponad masy, indywidualizm. Myślenie, iż jest się kimś lepszym… Nic to - pierwsi załamią się pod naporem zdarzeń, których będą świadkami; drudzy zatracą się w coraz bardziej destruktywnym indywidualizmie, coraz wyżej, wyżej ponad wszystkich… Przyświeca nam jedna myśl: Jestem kimś lepszym. Niemalże prawdziwa… Choć nie „kimś”, ale „czymś’.

Poczucie beznadziei, choć jeszcze przed chwilą trawiące tylko umysł, teraz ogarniało całe ciało; wnikało do mięśni, które sztywniały i odmawiały posłuszeństwa. Spowijało oczy mgłą, jednak mgłą wybiórczą – przenikały wprost do mózgu wszelkie złe obrazy, gdzie twarze ludzkie były powykrzywiane zawiścią, zimne od…