Oczyma duszy malowane

Początek1 / 1

Dawno temu, gdy bogowie rządzili ziemią, jak twierdził pewien znany starożytny filozof, ogarnięci nudą dla zabawy stworzyli sobie stworzenie. Miało on dwie głowy, cztery ręce i cztery nogi. Stworzenie to było samowystarczalne, powiedzmy, że samo mogło się rozmnażać. I nazwano je człowiekiem... Lecz ta zabawka okazała się najszczęśliwszą z istot… Ale zazdrośni bogowie postanowili zniszczyć tą sielankę i rozdzielili stworzenie piorunem... Powstała w ten sposób kobieta i powstał mężczyzna. Biedne połówki rozproszyły się po całej ziemi. Od tej chwili poszukują się nawzajem… Szukają, słabi, samotni, zagubieni... **************************************************

"teraz dręczy mnie głód głód miłości w krzyku mego milczenia..." /P. Rakowski/

Objęci w zimnym świecie zasnęli. Zapominając o rzeczywistości, o bólu rozstania, który nadejdzie razem ze świtem. Ukryci przed ludźmi marzyli o szczęściu... Dwa ciała, dwie dusze obudzone przez świt, na rozstaju dróg... Dziewczyna stała i patrzyła jak odchodził jej kochanek. Delikatne promienie słońca tańczyły na jej skórze, a rozchylone usta wciąż powtarzały jego imię.. Dusili w sobie ból, żyli przeszłością i wspomnieniami, a ich oczy nie potrafiły kłamać. Rozdzielił ich los... Nie protestowali. Ze spuszczonymi głowami udali się w samotną drogę... *************************************************

Dawno, dawno temu żyła sobie pewna dziewczynka, mała, chuda z kocimi niebiesko-zielonymi oczkami. Dziewczynka lubiła rysować, pisać i marzyć. Każdej nocy wyobrażała sobie, że jest aniołem z dużymi skrzydłami, w niebieskiej sukience... A potem dziewczynka zaczęła dorastać, nagle zniknęły wszystkie potwory kryjące się pod łóżkiem i pojawiło się życie z rozdzierającą pustką. Pewnego dnia małe serduszko dziewczynki, zabiło mocniej, była taka szczęśliwa, już nie była sama, nie musiała…