Odmieńcy: Epizod II, cz.6

Początek1 / 3

Wpadłam w szał, ale nie dane mi było wyżyć się na napastniku, bo do akcji wkroczyła Zoya.

- Tyyy palancie! - wrzasnęła, obnażając kły. - Ty gnido niedorobiona! Tak mi ufasz? Tak mi ufasz, ty wymoczku zasrany?! To ja tu urabiam kolana po łokcie, żeby zarobić na nasze utrzymanie, a ty tak mi się odwdzięczasz?! Śledząc mnie!?

- Dobrze wiesz, co myślę o tej waszej wyprawie… - zaczął Max, ale Zo mu przerwała.

- O, nie! Ooo, nie! Nie dam się zastraszyć! - Błysnęła groźnie oczami. - Już ja cię nauczę posłuszeństwa! Już ja cię nauczę, że ciężarną kobietę należy traktować z należnym jej szacunkiem i zaufaniem!

Korzystając z chwilowego osłupienia Maxa, wyswobodziłam się z jego uścisku.

- To oczywiste, że ci nie ufam! - Odzyskał wreszcie głos. - Nie teraz, gdy narażasz siebie, a przy tym i nasze dziecko na tak ogromne niebezpieczeństwo!

- Co ty tam wiesz o niebezpieczeństwach - machnęła ręką Zo. Max chciał zaprotestować, ale i tym razem nie dała mu dojść do głosu. - Nie sprzeciwiaj mi się! Ani się waż! - warknęła. - Bo urodzę!

Część 22 / 3

Max pobladł. Z wściekłości.

- Nie będziesz mnie tu szantażować, ty…

- Zamilcz, mówię! - krzyknęła Zo, chwytając się za brzuch. Oddychała ciężko. Pogroziła Maxowi palcem. - Nie mów, że cię nie ostrzegałam. Gwen! - Natychmiast do niej podbiegłam. - Zwiąż go.

- Ale jak…

- Mam w kieszeni linkę.

Wyciągnęłam sznurek, zważyłam go w dłoni. Właśnie zastanawiałam się, jak podejść Maxa, żeby mi nie zwiał, gdy zobaczyłam, że leży rozpłaszczony na mchu.

- Musisz mnie kiedyś tego nauczyć - powiedziałam do Zo, przystępując do związywania nadgarstków wampira.

Część 33 / 3

- Prawitacji? Nigdy się tego nie nauczysz. Jesteś główną bohaterką.

- Jeszcze trochę, a zacznę tego żałować… - mruknęłam tylko.

I to bardzo.

*

- Nie róbcie mi krzywdy! - zaskomlał cieniutkim głosikiem Max. Muzyka dla moich uszu!

- Jesteś zakałą Odmieńców! - oznajmiłam uroczystym głosem. - Jak tylko wzejdzie słońce,…