Odradzam się w słowach

Początek1 / 1

Pewnej pięknej złotej nocy uwierzyłem w cudy. Gdy czas stanął w bryle lodu, ciepłego niczym dotyk, a świat wyzwolił się z objęć rozumu ten jeden, jedyny raz. Gdy grałem wczesnym rankiem (późną nocą?) nie słysząc dźwięków. Gdy z szaleńczym uśmiechem poruszałem wolą struny nadziei- zdobnej w kłamstwa harfy ludzkich uczuć. Wszystkie imperatywy w mojej bladej duszy zlały się w jedną cudowną całość, bez materii, bez ograniczeń, pasującą jak nigdy. Piękno życia zaraz poczułem badając rytmiczny puls. Poza śmiercią i życiem czułem się jak wyrocznia, a jednak człowiek- jak zawsze jedynie myśląc i ucząc się. Z moich tez sączyła się jasnością prawda, perłowymi łzami topiąc fałsz i dusząc go ostatecznością, zostawiając jeno buchający, nieukształtowany dym. Gdy ognisko gaśnie, a człowiek patrzy w żar podziwiając piękno ognia unosi się. Wędruje w sobie. Swobodnie przepływa przez pojęcia, a czas i materia w swoim nudnym istnieniu stają się żałośnie jednowymiarowe. Sam wszechświat nawet nie wystarcza dla głodnej uczuć hieny nad ogniskiem… W co wierzysz? Bo ja w szczęście. Sentencjonalne, to prawda, ale ono jest piękne. Jak srebrzysty księżyc za oknem, który nie daje mi zasnąć. Zmusza mnie on do poruszenia zardzewiałymi kołami wyobraźni i pragnień. Sam sobie mówię jak czuję, deprymacjami, absolutami i skrajnościami. Sam myślę o miłości, a jednak nie jestem tu samotny. Całe uniwersum woli i idei poddaje się refleksji razem ze mną. Każdy byt gra swoje nuty w kosmicznej ciszy która mnie (nas?) ogarnia. Bo człowiek to tylko stworzenie. Będę tak samo jednowymiarowy jak czas i przestrzeń, gdy jutro rano ubiorę się, wypiję herbatę i pójdę do szkoły. A może nie? Wszechświat możliwości? Drga jak płomień świecy, która oświetla mi kilka metrów rzeczywistości, gdy piszę. Kiedy zgaśnie? Czy pościg za słowem, odwieczna walka z okowami formy dla treści ma szansę skończyć się wygraną autora, który nie może zasnąć? Skutkiem, nie przyczyną. Grając…