Ołtarzyk

Początek1 / 1

Słyszałam kiedyś o mężczyźnie, który lubił krew. Nie pił jej, nie był wampirem. Musiał mieć coś poprzestawiane w głowie, bo uwielbiał patrzeć na krew rozlaną na ulicy lub jeszcze wyciekającą z ciała ofiar po wypadku, szczególnie z głowy. Lubił dotykać klejącej się słodkawej mazi, przystawiać do nosa czerwone palce i wąchać. A już najohydniejsze było to, że podniecał go zapach menstrualnej krwi. Wąchał cuchnące wydzieliny swoich kobiet zgromadzone na zużytych podpaskach. A gdy było mu ich brak, grzebał w śmietnikach damskich toalet.

Nie wiem czy istniał naprawdę, czy był tylko wymysłem czyjejś chorej wyobraźni. W każdym razie jaki by nie był, fikcyjny czy realny, musiał być straszny… Potworny.

***

Zastanawiam się, czy taki mógł być mąż zmarłej niedawno ciężarnej w Chinach. Czy czekał, aż wydarzy się tragedia, aby móc nasycić się widokiem krwi? Nieważne, czy zwykłej porodowej, czy pośmiertnej, jakie lubił widywać po wypadkach. I dlatego, nie broniąc żony ani przed lekarzami, ani przed własną rodziną, doprowadził do jej przedwczesnej śmierci. Samobójczej śmierci jej i dziecka, które lada dzień miało się urodzić.

Straszna historia! Okrutny świat! Matka, która jako jedyna i najważniejsza powinna mieć prawo decydować o zdrowiu swoim i dziecka, nie miała w tej sprawie nic do powiedzenia. Kto tak naprawdę zawinił, nigdy się nie dowiemy. Prawda nigdy nie ujrzy światła dziennego. Są dwie wersje, jedna przeczy drugiej. W sumie teraz, gdy już ich nie ma, to nieistotne. Bardziej jednak skłonna jestem wierzyć temu, że to rodzina, która zgodnie z chińskim prawem decyduje o cesarskim cięciu, wyraziła zdecydowany sprzeciw. Ciężarna, gdy tylko dowiedziała się, że dziecko jest niewłaściwie ułożone i jedynym bezpiecznym dla zdrowia rozwiązaniem jest poród przez cesarskie cięcie, wielokrotnie błagała rodzinę, by ta wyraziła zgodę na cesarkę. Rodzina była nieugięta. Okrutna. Bezduszna. Kamienny krąg ludzi bez serc skazał ją na śmierć. Nikt nie