Opowiadania z Wieloświata: Pigmalion cz.6

Początek1 / 6

– Czyli kopia zapasowa twoich programów została zapisana gdzieś w systemie Pigmaliona?

– Tak, muszę chronić dane Fabryki. Taki jest program – odpowiedział głos w mojej głowie.

– To dlaczego w takim razie twój program zniszczył własny statek?

– Nie zniszczył, oddał. Wgrane protokoły empatii nakazują bronić innych sieci przed nowymi Pierwszymi; przeniesienie plików krytycznych, oddanie statku i zamknięcie brany pomiędzy waszymi trójświatami stanowiło kompromis ze stratami w granicach tolerancji.

– Stratami w granicach tolerancji? Że w sensie, poświeciłeś… Poświęciłaś…? Nieważne… Utrata statku to dla ciebie akceptowalna strata?

– Nie tylko statek został poświęcony.

– Skalski, czy ty uderzyłeś się w łeb? Dlaczego sam ze sobą gadasz!? – krzyknął Nick, który nadal warował przy wejściu do więzienia.

Część 22 / 6

– Gadam przez sen, Nick! – odkrzyknąłem.

– Wystarczy, że pomyślisz, nie musisz wydawać dźwięków. Jesteśmy zsieciowani.

Obcy ma dostęp do moich myśli. Co za udogodnienie…

– Zatem o jakich innych stratach mowa?

– Pojemność kwantowych układów Pigmaliona jest mocno ograniczona: większość paczek danych została na Sprederze.

Zdążyłem tylko przemknąć myślami obok pytania: „Na czym?”.

– Spreder to jednostka Pierwszych: technologia formowania i produkcji materii w idealnie symetrycznych trójświatach. Teraz jest w rękach następnego pokolenia, ale nie znajdą algorytmów Fabryki. Są tu.

Część 33 / 6

– To cudownie, od razu mi lepiej. – Schowałem twarz w dłonie.

Chen na pewno będzie zachwycony! „Komandorze, zabawna sprawa… Obca AI załadowała się na statek, chłopaki wołają na nią Fabryka. Możemy ją zatrzymać?”.

– Już jestem martwy.

– Bazując na danych medycznych twojego gatunku, stan zdrowia jednostki Kurt Skalski klasyfikuję jako umiarkowanie stabilny. Twoja iskra nie wróci do lokalnej sieci.

– Dziękuję, cokolwiek to oznacza.

– Choć zalecam regularne ćwiczenia, poprawienie diety i redukcję zapasów podskórnych o około dwadzieścia procent.

– I teraz jeszcze obcy mówi mi, że jestem gruby – wymsknęło mi się na głos; ograniczenie się do myśli było trudniejsze, niż mogłoby się wydawać.

Część 44 / 6

– Skalski! Strzep sobie kapucyna i przestań ze sobą gadać!

– Dzięki za radę, Nick! To chyba twoja rada na wszystko – pomamrotałem.

– Wiesz, że muszę powiedzieć o tobie komandorowi Chenowi?

– Analiza biogramów komandora tego prymitywnego statku wykazała osiemdziesięcioprocentową szansę na zaakceptowanie faktu mojego pobytu i dalszej analizy programu Fabryki.

– Pigmalion, otwórz kanał i wywołaj komandora Chena.

– Nie musisz mówić na głos, teraz ja pełnię funkcję waszego AI.

– Coraz lepiej…

Część 55 / 6

***

– I powiedz, Skalski; dlaczego nie miałbym cię teraz zastrzelić i upozorować wypadek przy czyszczeniu broni? – spytał komandor, gdy po odsłuchaniu nagranego sprawozdania nakazał doprowadzić mnie na mostek. Pierwszy Axel spojrzał na niego wzrokiem mówiącym: „Da się załatwić, komandorze”.

Dupowłaz, pomyślałem, ale zachowałem to dla siebie.

– Tym razem to nie moja wina – podjąłem obronę.

– A, kurwa, kto to diabelstwo odpalił bez rozkazu!? – zagrzmiał Chen i poderwał się zza biurka tak gwałtownie, że nawet Axel się wzdrygnął.

– Preferuję, gdy nazywa się mnie Fabryką – oświadczył spokojny, nieco robotyczny głos, który dobiegł z głośnika kamery. Chen spojrzał na mnie, a ja wzruszyłem ramionami, robiąc głupkowaty uśmiech.

– W takim razie, Fabryko… – Chen uśmiechnął się do kamery – Jaki masz cel w przejęciu statku?

Część 66 / 6

– Wasz statek pozostał pod kontrolą sprawującego dowodzenie. Obecnie priorytetem jest ochrona algorytmów Fabryki umieszczonych w kwantowej sieci tego okrętu. Kontrola układów Pigmaliona to efekt uboczny cyfrowego zapisu moich obwodów logicznych: druga AI zajmowała zbyt wiele miejsca.

Komandor i pierwszy Axel wymienili się spojrzeniami.

– A co, jeśli statek będzie zagrożony? – spytał Chen.

Wiedziałem, do czego zmierza: chciał oszacować, jak daleko posunie się obce AI, żeby zabezpieczyć własny program.

– Wtedy liczę na ochronę ze strony owocników tutejszej sieci.

– Nas, w sensie ludzi, komandorze – dopowiedziałem, widząc zagubienie w oczach