Opowiadania z Wieloświata: Pigmalion cz.6

Pierwsze 50%

– Czyli kopia zapasowa twoich programów została zapisana gdzieś w systemie Pigmaliona?

{i}– Tak, muszę chronić dane Fabryki. Taki jest program {/i}– odpowiedział głos w mojej głowie.

– To dlaczego w takim razie twój program zniszczył własny statek?

{i}– Nie zniszczył, oddał. Wgrane protokoły empatii nakazują bronić innych sieci przed nowymi Pierwszymi; przeniesienie plików krytycznych, oddanie statku i zamknięcie brany pomiędzy waszymi trójświatami stanowiło kompromis ze stratami w granicach tolerancji.{/i}

– Stratami w granicach tolerancji? Że w sensie, poświeciłeś… Poświęciłaś…? Nieważne… Utrata statku to dla ciebie akceptowalna strata?

{i}– Nie tylko statek został poświęcony.{/i}

– Skalski, czy ty uderzyłeś się w łeb? Dlaczego sam ze sobą gadasz!? – krzyknął Nick, który nadal warował przy wejściu do więzienia.

– Gadam przez sen, Nick! – odkrzyknąłem.

{i}– Wystarczy, że pomyślisz, nie musisz wydawać dźwięków. Jesteśmy zsieciowani.{/i}

Obcy ma dostęp do moich myśli. Co za udogodnienie…

{i}– Zatem o jakich innych stratach mowa?

– Pojemność kwantowych układów Pigmaliona jest mocno ograniczona: większość paczek danych została na Sprederze.{/i}

Zdążyłem tylko przemknąć myślami obok pytania: „Na czym?”.

{i}– Spreder to jednostka Pierwszych: technologia formowania i produkcji materii w idealnie symetrycznych trójświatach. Teraz jest w rękach następnego pokolenia, ale nie znajdą algorytmów Fabryki. Są tu.

– To cudownie, od razu mi lepiej.{/i} – Schowałem twarz w dłonie.

Chen na pewno będzie zachwycony! „Komandorze, zabawna sprawa… Obca AI załadowała się na statek, chłopaki wołają na nią Fabryka. Możemy ją zatrzymać?”.

{i}– Już jestem martwy.

– Bazując na danych medycznych twojego gatunku, stan zdrowia jednostki Kurt Skalski klasyfikuję jako umiarkowanie stabilny. Twoja iskra nie wróci do lokalnej sieci.

– Dziękuję, cokolwiek to oznacza.

– Choć zalecam regularne ćwiczenia, poprawienie diety i redukcję zapasów podskórnych o około dwadzieścia procent.{/i}

– I teraz jeszcze obcy mówi mi, że jestem gruby – wymsknęło mi się na głos; ograniczenie się do myśli było trudniejsze, niż mogłoby się wydawać.

– Skalski! Strzep sobie kapucyna i przestań ze sobą gadać!

– Dzięki za radę, Nick! To chyba twoja rada na wszystko – pomamrotałem.

{i}– Wiesz, że muszę powiedzieć o tobie komandorowi Chenowi?

– Analiza biogramów komandora tego prymitywnego statku wykazała osiemdziesięcioprocentową szansę na zaakceptowanie faktu mojego pobytu i dalszej analizy programu Fabryki.{/i}

– Pigmalion, otwórz kanał i wywołaj komandora Chena.

{i}– Nie musisz mówić na głos, teraz ja pełnię funkcję waszego AI.

– Coraz lepiej…{/i}

***

– I powiedz, Skalski; dlaczego nie miałbym cię teraz zastrzelić i upozorować wypadek przy czyszczeniu broni? – spytał komandor, gdy po odsłuchaniu nagranego sprawozdania nakazał doprowadzić mnie na mostek. Pierwszy Axel spojrzał na niego wzrokiem mówiącym: „Da się załatwić, komandorze”.

Dupowłaz, pomyślałem, ale zachowałem to dla siebie.

– Tym razem to nie moja wina – podjąłem obronę.

– A, kurwa, kto to diabelstwo odpalił bez rozkazu!? – zagrzmiał Chen i poderwał się zza biurka tak gwałtownie, że nawet Axel się wzdrygnął.

{i}– Preferuję, gdy nazywa się mnie Fabryką {/i}– oświadczył spokojny, nieco robotyczny głos, który dobiegł z głośnika kamery. Chen spojrzał na mnie, a ja wzruszyłem ramionami, robiąc głupkowaty uśmiech.

– W takim razie, Fabryko… – Chen uśmiechnął się do kamery – Jaki masz cel w przejęciu statku?

{i}– Wasz statek pozostał pod kontrolą sprawującego dowodzenie. Obecnie priorytetem jest ochrona algorytmów Fabryki umieszczonych w kwantowej sieci tego okrętu. Kontrola układów Pigmaliona to efekt uboczny cyfrowego zapisu moich obwodów logicznych: druga AI zajmowała zbyt wiele miejsca.{/i}

Komandor i pierwszy Axel wymienili się spojrzeniami.

– A co, jeśli statek będzie zagrożony? – spytał Chen.

Wiedziałem, do czego zmierza: chciał oszacować, jak daleko posunie się obce AI, żeby zabezpieczyć własny program.

{i}– Wtedy liczę na ochronę ze strony owocników tutejszej sieci.{/i}

– Nas, w sensie ludzi, komandorze – dopowiedziałem, widząc zagubienie w oczach

— koniec bezpłatnego podglądu —