Owoce miłości

Początek1 / 1

Maleńka dziewczynka imieniem Basia dowiaduje się o chorobie mamusi. Nieuleczalnej – jak powiada pan doktor, zresztą wszyscy to za nim powtarzają. Mama cierpi na brak miłości i nikt, ani nic nie może jej zastąpić. Dziewczynka jest odważna, jej serduszko, choć małe, jest nieustraszone. Wie, że na dostarczenie lekarstwa ma tylko trzy miesiące. Rośnie ono na cudownym drzewie, na wysokiej górze, strzeżonej przez sforę wściekłych psów i jadowitych węży. Jedynym ratunkiem są owoce tego drzewa - małe, czerwone serduszka. Musi zdobyć trzydzieści, a po ich zjedzeniu mama całkiem wyzdrowieje.

Basia decyduje się na samotną wyprawę zostawiając zobojętniałego tatę, zajętego innymi, ważniejszymi sprawami. Zabiera ze sobą plecak wypchany suchą karmą dla psów i kandyzowanymi myszkami dla węży. Każda z tych potraw ma kuszący zapach wędzonki i zawiera dużą dawkę środków nasennych.

Córeczka wyrusza sama, bardzo kocha swoją mamusię i to uczucie czyni ją silną i nielękliwą. Tuż za pierwszym zakrętem czatuje Michał – kolega z przedszkola.

- Czy mogę z tobą pójść? – pyta nieśmiało. - Bardzo bym tego chciała, ale to niebezpieczna wyprawa. Czy masz w sercu odwagę? - Tak, mam! Nauczyła mnie mama! – dumnie odpowiada chłopiec.

Wyruszają razem, ramię w ramię, przyjaciel z przyjaciółką. Rozsądny chłopiec dźwiga spory zapas prowiantu dla nich obojga, o czym pomyślała jego zdrowa mama. Pierwszą próbą, którą muszą pokonać są poobcierane stopy. Nóżki nie nawykły do długich dystansów. Leczą więc rany, przekłuwają bąble, ale niekończący się okres rekonwalescencji pozbawia ich zapasów wody. Potem szukają jej źródeł, aby zdobywać szczyt z pełnym jej zapasem.

W końcu podejście, strome i trudne. Im wyżej, tym goręcej. Słońce bardziej przypieka twarze. Coraz mniej drzew, krzewy i krzewinki – rezerwa świeżych owoców i witamin – znikają. Dookoła rozpalona, kamienna pustynia. W oddali, na szczycie majaczy drzewo z owocami miłości. Dzieci wiedzą, że teraz, u kresu podróży, czeka je najgorsze. Walka i konieczność…