Pięć (10)

Początek1 / 1

W przypływie nagłej chęci zatrzymania swojego ciała, usiadła ostrożnie na krawędzi czarnej bawełny. Rozejrzała się po znanym już sobie pomieszczeniu. Chyba setny raz zawieszała oko na wszystkich stykach ścian z sufitem, wypatrując życia w postaci tłustego pająka. Sprytne panie z jeszcze bardziej sprytnymi szczotkami wypowiedziały wojnę ze wszelkimi przejawami życia w skali mikro i makro. Rozglądając się skubała fragment koszulki czując obok siebie ciało drugiej osoby. Na tyle bliskiej, że bez skrępowania skubała tę koszulkę i milczała wymownie. Dziewczę kruczoczarne utopiło się w myślach pełnych irlandzkich obrazków. Milczała. Trwały więc obie pozorując gotowość do pracy. Zanim zdążyła wykluć się w jej głowie konkretna myśl, zastał ją w nieruchomej pozycji blondyn w czarnej skórze. - Cześć - powiedział twardo i bezapelacyjnie do niej. - Cześć - odpowiedziała automatycznie, chociaż w głębi duszy bardzo chciała żeby to ‘cześć’ brzmiało jak ‘bierz mnie’. Z trybu czuwania przeszła na pełną gotowość. Przestała skubać to, co jeszcze być może wymagało skubania, ułożyła nogi, wyprostowała myśli i przełknęła ślinę. Czekała. Kruczoczarna towarzyszka niewiele sobie zrobiła z przyjścia blondyna i dalej pływała u wybrzeży Irlandii. Osamotniona w walce o uwagę blondyna westchnęła cicho. Nie była przygotowana na jakąkolwiek z nim rozmowę. Chyba nigdy nie była. Jednak… - Czołem wszystkim! - cisza szarpnięta za ramię burknęła nieprzyjemnie widząc długą postać z rudym kokiem. Podniosła wzrok i zobaczyła złą wróżbę. A zła wróżba usiadła jak gdyby nigdy nic i wyszczerzyła białe kły do blondyna. - Co tam, Paweł? Będę teraz pracować… wiem wiem co powiesz, więc się kurwa nie odzywaj… - uśmiechnęła się na końcu serdecznie, przybliżając się do niego. Blondyn odwzajemnił uśmiech, podejrzany entuzjazm nie pchnął go jednak do dalszych czynności. - Czy ja ci już mówiłam, że będziesz moim mężem?