Komedia · 5 min czytania
PIĘKNY EMIL
Bezpłatny fragment · pierwsze 50%
Początek1 / 2
Świat jest zbudowany na zasadzie równowagi. Kiedy rodzi się ktoś wysoce inteligentny, wkrótce rodzi się też osoba o dość prostej budowie umysłu. Kiedy na świat przychodzi matematyk, wkrótce pojawi się też poeta. Pewnego dnia narodziło się tysiąc brzydkich osób pod rząd – a potem powstał Emil.
Emil był przepiękny. Uznano go za szczytowe osiągnięcie ludzkości w zakresie estetyki. Nie było drugiego mężczyzny, który mógłby się z nim równać – Don Juan, Brad Pitt czy nawet Jerzy Połomski wyglądali przy nim jak targani burzą hormonów gimnazjaliści.
Swoją urodą, co oczywiste, Emil podbijał serca wszystkich kobiet i prawie wszystkich mężczyzn. Albo inaczej: podbijał serce absolutnie wszystkich, ale niektórzy przedstawiciele tej brzydszej płci nie potrafili się do tego przyznać.
I cała sytuacja byłaby właściwie normalna i zwyczajna, gdyby nie to, że nagle w Emilu zaczęły się zakochiwać otaczające go przedmioty.
Część 22 / 2
Zaczęło się całkiem niewinnie: Emil obudził się pewnego ranka, wszedł do kuchni, a tam czekała na niego świeżo zaparzona herbata. Emil upił kilka łyków, wstawił kubek do zlewu i poszedł pod prysznic. Kiedy po kilkunastu minutach powrócił do kuchni, ten sam kubek stał na szafce, cały lśniący i czysty, a na jego zewnętrznej ściance połyskiwał brokat.
Emilowi natychmiast stanęła przed oczami koszmarna wiosna sprzed kilku lat, kiedy odurzone zapachem bzu starsze mieszkanki miasta włamywały się notorycznie do jego domu, chcąc znaleźć się jak najbliżej swojego bożyszcza. Po tamtych wydarzeniach zainstalował on nowoczesny system alarmowy, który mrugał teraz do niego zielonymi diodami i zapewniał „Spokojnie Emil, wszystko jest pod kontrolą”.
Emil podszedł do szafki, wziął kubek do ręki, a wtedy do jego uszu dotarło ciche mruczenie. Przyjrzał się trzymanemu w dłoni przedmiotowi: na białej porcelanie pojawił się delikatny różowy kolor, taki jakby... rumieniec... Rumieniec! Kubek Emila się zarumienił!
Emil postanowił jak najszybciej schować ten kubek, otworzył więc drzwi od szafki – i…