Pozory...

Początek1 / 1

W półmroku..., pijąc kawę po obiedzie, patrząc w oczy, spytała: „Kochasz mnie”? Spojrzałem. Filiżanka cicho zabrzęczała o talerzyk... To już nie była tamta dziewczyna, sprzed dwudziestu lat, gdy była jeszcze nie moja... Miała te same oczy, lecz dojrzalszą twarz i sylwetkę – tę samą, chociaż urodziła mi syna.. Była jednak obca... „Kocham cię jak dawniej”... Skłamałem... Nie kochałem jej już od tylu lat... Ona nie wiedziała, nie czuła, że już we mnie nie ma miłości, nigdy jej nie dałem powodu, by myślała inaczej... Mówiłem miłością na jej pytania... Nigdy się nie dowie... Dlaczego, już jej nie kocham?... Jest dalej piękna, gdy leży obok mnie, wzbudza dalej moje namiętności, jak przed laty... Lecz już jej... Wciąż ma ładne ciało i uśmiech, szal blond włosów... Zmieniła się... Z potulnej łani, stała się…