PRAWDZIWA LUDZKOŚĆ

Początek1 / 1

Czy wiecie, jakie to uczucie, patrzeć na kogoś, kogo kocha się najbardziej na świecie, i widzieć jak po twarzy tej osoby spływają łzy? Czy wiecie jak to jest czuć, że wszystko w co wierzyło się do tej pory, czego się trzymało niczym jedynego ratunku, tak naprawdę jest jedynie błędnym i nieracjonalnym rozumowaniem otaczającego świata? Ja wiem. Pewnego dnia zobaczyłam jak Bóg płacze. Podeszłam do Niego i spytałam dlaczego. Początkowo przez łzy nie umiał wykrztusić ani słowa, lecz po chwili spojrzał na mnie, a ja widziałam w Jego oczach rozpacz. Odpowiedział: dziecko, tak bardzo mnie ranicie... Najpierw nic nie zrozumiałam. Myślałam o co mu chodzi? Czy ranimy go tym co robimy? Czy może boli go widok tego, czego nie potrafimy otrzymać? Zastanawiałam się, czy powodem jego płaczu nie było to, że stworzył człowieka, a teraz tak bardzo tego żałuje. - Boże, w jaki sposób zadajemy Ci ból? - Dałem wam prawo samym decydować o swoim życiu i wszystkim co robicie. Dałem wam prawo uszczęśliwiania siebie samych i ludzi wokół. Dałem wam prawo życia... W tej chwili zrozumiałam. A tak mi się przynajmniej wydawało. Skrzywidziliśmy Boga, bo dostaliśmy od Niego tak wiele dobra, a nikt z nas nie potrafi się nim posługiwać, nikt z nas go nie docenia, nikomu z nas na nim nie zależy. Możemy sami dedydować o swoim losie, i co z nim…