Samotność

Początek1 / 1

Warszawa. Miałem ją pokochać, a nienawidzę. Nienawidzę swojego szefa, nienawidzę „kolegów” z pracy, nienawidzę swojej firmy. Nienawidzę siebie... *** Żyjemy w czasach demokracji. Czasach wielkich hipermarketów, ogromnych wieżowców. Czasach wyścigu szczurów... Dlaczego, mimo, iż na świecie jest sześć miliardów ludzi, czujemy się samotni? Spotkania biznesowe, interesy, schematyczne, szare dni. Codziennie bieg po pieniądze, codziennie ważne sprawy, codziennie stuprocentowa wydajność, codziennie ważne wizyty, codzienny kurs giełdowy. Czy mogę jakoś temu zapobiec? Czy mam dość sił, aby wydostać się spod „szklanego klosza” szarego życia? Czy umiem jeszcze żyć z innymi ludźmi? *** Spójrz Jak wygląda moja twarz Czy został chociaż ślad Człowieka, którego znasz?...

*** Samotność... Dopada mnie... Mam dość walki z innymi o to jedno, jedno cholerne miejsce w pracy. Jestem wycieńczony. Teraz już za późno. Za późno na zmianę. Czy mogę znaleźć szczęście? *** Mógłbym uciec od monotonii. Wiem, mogło to wszystko potoczyć się inaczej. Mógłbym mieć żonę, dzieci i domek na przedmieściach. Pieprzona kariera! Prezes mówi, że rodzina przeszkadza. Anetę wyrzucili za zajście w ciążę. Pracownik jest niewydajny. Pracownika trzeba zwolnić. *** Czy możemy uniknąć samotności robiąc wielką karierę? Nie. Jest po północy, ledwo łączę zmęczone myśli w…