ślepe zauroczenie

Początek1 / 1

Nałożyła czerwoną pomadkę na usta i wrzuciła ją do mikroskopijnej wręcz torebki. Spojrzała w swoje odbicie w lustrze. Wysokie obcasy wydłużały jej zgrabne nogi. Szwy w pończochach leżały idealnie równo. Może tylko spódnica zakrywała zbyt dużo. Podsunęła ją wyżej. Ledwo zakrywały jej pupę. Uśmiechnęła się do swojego odbicia. Jej idealne piersi prawie wylewały się ze skąpej bluzeczki. Podeszła do okna w pokoju i zza firanki spojrzała na chodnik. Stał. Był niezawodny. Jak zwykle wyglądał jak ostatnia sierota, ale ten gatunek tak miał. Burza nie przyciętych włosów, staromodne okulary, wiatrówka po ojcu, niemodne dżinsy i trampki. Zachowywał się jakby nie wiedział co ma z sobą zrobić. Wiecznie wystawał pod jej oknami, niezależnie od pogody, czekając aż wyjdzie. Potem udawał, że jej nie widzi i ciągnął się za nią dopóki go nie zgubiła. Początkowo denerwował ją, a potem zaczęło ją to bawić. Zamknęła drzwi od mieszkania i szybko zeszła na dół. Wyszła z ciemnej bramy i ruszyła w stronę szkoły. Gdy go minęła upuściła przypadkiem klucze, które trzymała w dłoni. Wolno schyliła się po nie pokazując mu skąpe majtki i górę pończoch. Spojrzała ukradkiem na niego. Stał czerwony jak burak nerwowo poprawiając zabytkowe okulary, pewnie po ojcu, a może nawet po dziadku. Podniosła klucze i wrzuciła do torebki. Uśmiech zadowolenia i satysfakcji wpłyną na jej usta. „Patrz wieśniaku, patrz fajtłapo, czego nigdy, taki jak ty nie będzie miał – rzekła do niego w myśli. – Tacy jak ty umierają prawiczkami, bo która by was chciała, chyba tylko druga taka sierota jak wy.” Wyjęła z buzi gumę do żucia i przykleiła na pierwszym lepszym pniu drzewa. – Sie ma maleńka – usłyszała z boku głos swojego chłopaka, podszedł do niej, objął ramieniem i pocałował. – Gdzie dzisiaj idziemy? – A co proponujesz? „Popatrz jak żyją inni – rzekła w myślach do ciągnącego się za nią chłopaka-cienia. – Ty jesteś od tego, by podziwiać takich jak ja. Przez takich jak ty świat jest brzydki, ale jak was nie widać jest całkiem nieźle.” Stanęła pod pretekstem kamienia w bucie. Zerknęła za siebie. Chłopak-cień zatrzymał się. Posłała mu grymas pełen pogardy. Teraz powinien odwrócić się i odejść. Zawsze tak robił. Zdziwiła się, gdy zobaczyła go przez szybę kawiarni, jak chowa się za samochodami. Ostatnio z dnia na dzień widziała go coraz więcej. „Co sobie ten wieśniak myśli? Że będzie mnie śledzić cały dzień i całą noc? Bo jeszcze trochę i do tego dojdzie. Co za obwieś. To przestaje być śmieszne.” – Hej, kotku. Jestem tu. – Wiem, trochę się zamyśliłam – uśmiechnęła się, odłożyła papierosa. – No to jak? – Z czym? – Mam działeczkę, skoczymy do mnie? Na bazie wolne. – Zaszalejemy jak ostatnio? – zmrużyła