Smażalnia umysłów

Początek1 / 1

Osamotniony imbis na rozdrożu. Gdzieś pomiędzy, jakby bardziej wyjeżdżoną, krajową drogą na wschód, a ledwo wybudowaną autostradą w kierunku zachodnim. Księżycowy krajobraz w którym rozlatująca się buda stanowi jakiś mistyczny środek ciężkości. Tak zaczepiona w przestrzeni, jak gdyby jej brak miał sprawić, że cała sceneria ulegnie natychmiastowej dyfuzji, bądź jak spłoszony gołąb poderwie się do lotu i diametralnie zmieni położenie pozostawiając po sobie jeszcze ewentualnie trochę, no, tego... Ustalmy: nie ma budy – nie ma krajobrazu, nie ma krajobrazu – nie ma budy. Nie wiadomo czyj wizerunek jest bardziej posępny i obojętny. Stary mężczyzna za ladą toczy w beztchnieniu krwiożerczą batalię o przewodnictwo w tej kategorii z obdrapanym cennikiem przybitym do płyty PCV parą zardzewiałych gwoździ. W końcu przegrywa. Z resztą notabene... od zawsze tutaj cena nie ma znaczenia. Rozpalony wściekłym słońcem, ściekający z jezdni asfalt jakby zazdrościł długowieczności patelni na której skwierczy smażony olej. Nie tak stary, prażony słońcem asfalt i stary, smażony olej? Godna pożałowania symbioza. Jednak olej nie byle jaki, poniekąd w opozycji do asfaltu. To olej, który pamięta jeszcze czasy kiedy imbis cieszył się ogromną popularnością. Olej, który trwa w owej zaśniedziałej budzie od jej stworzenia, od czasów, kiedy nie była jeszcze wcale zaśniedziała. To taki olej, który pamięta czasy, kiedy w imbisie jadły największe szychy. Olej pamięta doskonale! Natomiast stary mężczyzna niezbyt i na potwierdzenie tej pozornie krzywdzącej go tezy wychyla kolejny łyk metaxy z plastikowego kubka, po czym spluwa przez ramię. Elektryczna kuchenka miarowym niczym metronom tykaniem sygnalizuje gotowość do pracy. Olej spokojnie czeka, dobrze zna swoją rolę i wie co będzie się zaraz działo. Przecież smażył to już dziesiątki, setki, a nawet chyba już tysiące razy. Może dlatego nie dziwi go nurkujący w jego toni Mózg? Na rożnie obraca się baranina. Kręci się…