Spotkanie

Początek1 / 1

Otworzył oczy i zobaczył ją leżącą na boku naprzeciw siebie. Jej oczy wpatrywały się w jego twarz. Była naga. Słońce, rozświetlało całe pomieszczenie swym blaskiem, ukazując mu piękno kobiecego ciała. Była to pora, kiedy zza okna nie dochodziły już żadne dźwięki porannego chaosu, ogarniającego co dzień miasto. Spróbował sprawdzić która godzina, ale zegarek był poza jego zasięgiem. Spojrzał na kobietę. Widział ją pierwszy raz w życiu, a jednak miał wrażenie, że skądś ją zna. Wstał, podszedł do okna. Świat na zewnątrz wydawał się uśpiony, jakby odpoczywał przed wieczornym wybuchem życia. Gorące powietrze napływające do pomieszczenia skłoniło go, żeby zamknąć okno. Spojrzał na zegarek – było już prawie południe. Musiał się pospieszyć, jeśli chciał zdążyć na spotkanie.

- Kim jesteś? - Po prostu jestem. - Dziwna odpowiedź. Napijesz się czegoś? Kawa, herbata? A może kieliszek Martini? - O tej godzinie proponujesz mi Martini? - Co za różnica? - Ok. Niech będzie. - Ubierz się. - Dlaczego? Wstydzisz się nagiego ciała? - Ubierz się. - Nie mam w co. - Jak to? - Nie mam ubrań. - To jak tu przyszłaś? - Po prostu. - Słuchaj, śpieszę się, więc nie mam ochoty na głupie gierki. Jak się tu znalazłaś? - Przyszłam do ciebie w nocy. - Nie słyszałem cię. - Spałeś. - Jak otworzyłaś drzwi? - Były otwarte. - Kim jesteś?? - Już ci mówiłam – po prostu jestem. - Czy ja cię znam? - Każdy mnie zna. - Przestań mówić w ten sposób. To, że jesteś piękna i naga, nie daje Ci prawa, do traktowania mnie jak powietrze. Wkradłaś się do mojego mieszkania, leżysz w moim łóżku. Co to ma być? Wyjaśnij mi to! - Przestań tyle gadać. Chodź do mnie.

* * *

- Chcesz zapalić? - Dzięki. Dużo palisz? - Dużo. - Palenie zabija. - Tak mówią. - To prawda. Uwierz mi. - Niech im będzie. - Kiedyś palenie cię zabije. - Nie zależy mi. Dobra wstajemy. Mam spotkanie o 15, a jeszcze musze wyjaśnić, skąd się tu wzięłaś i kim jesteś. - A pozwolisz mi się ubrać? Mogą być dżinsy i zwykła koszulka. Gorąco jest. - Ok. Chyba coś znajdę. To teraz