Szukamy przyjaciół!

Początek1 / 1

SZUKAMY PRZYJACIÓŁ! 01.11.1988R.

W długie noce zimowe szukamy przyjaciół przeglądając kroniki i czytając cudze listy. Stoimy ,bo przecież trzeba coś robić; czasem krzykniemy jakieś zdanie lub wyczytany frazes. Powoli stajemy się posągami. Uśmiechamy się do swoich myśli, utożsamiamy się ze swymi idolami, stajemy się egzekutorami ideałów- i tak powoli wpadamy w egoizm. Cisza wokół nas jest niczym pustynia lodowa. Napawa nas lękiem i unosi nasze serca w bezgranicznej wielkości. Wpadamy w martwotę i cieszymy się, że to taki niewinny nałóg. W wędrówce do serc natykamy się na mury, gdzie napisano białą kredą: ZAKAZ PRZECHODZENIA! Dziwimy się starym zasadom dzięki, którym przecież żyjemy. Chcemy by wybuchła rewolucja, by zmieniło się wszystko wokół nas i w chwili pożaru kryjemy się w czeluściach milczenia. Błagamy ze łzami w oczach o trochę ciepła ludzkich rąk. Pragniemy kochać wszystkich podczas, gdy nasze dusze z lubością oddają się kolejnym przypływom. To nic, że nasze sumienie mówi co innego niż usta? To nic, że wciąż gramy udając innych niż jesteśmy? Szukamy przyjaciół, a jednocześnie stajemy się zakłamani. Oburzamy się na akty przemocy, a sami pierwsi podnosimy kamień. Walczymy o dobro na świecie, a wciąż między nami panuje podział. Głosimy hasła płynące z głębi duszy , a jednak ulegamy czarowi materii. Żyjemy w dwóch światach; dwóch różnych umysłach a każdy z nich jest ogłupiały drugim. Tak naprawdę nie ma nas. Czy boimy się stanąć przed lustrem i powiedzieć do tego na szklanym ekranie: Ty zdrajco!? A może czekamy by ktoś z zewnątrz przyznał się do swoich i cudzych błędów, a my go dobijemy, by w chwilę później płakać po nim? Szukamy przyjaciół, żądamy tolerancji i zrozumienia, a sami kryjemy się za barykadą własnych przewinień. Z lubością chowamy do szufladek tych, których znamy z otoczenia; często nie wiedząc lub nie chcąc wiedzieć, że…