Szumo-szepty Epilog cz. 2

Początek1 / 1

Epilog cz. 2 Wbrew wcześniejszym deklaracjom autor nie spalił tego powiadania ani siebie. Postanowił je opublikować. Tak samo jak drugą część, którą zamierza napisać za rok, by podsumować w niej nadchodzący rok. Ma nadzieje, że będzie to czynił w dużo lepszym humorze niż obecnie. Jedyne czego może być pewien to tego, że nie skończy własnego życia dobrowolnie. Będzie starał się dalej umacniać więź łączącą go z Martą. Opisywać kolejne wydarzenia, które będą zmieniać jego życie. Takie jest jego postanowienie noworoczne. Nie może bowiem zostawiać swoich czytelników w niepewności co do jego dalszych losów. Postara się za wszelką cenę coś zmienić w swoim życiu. Zaakceptować siebie takim jakim jest. Z całą gamą swoich zalet i wad. Ma nadzieję, że zrobią to też inni. Zwłaszcza Marta. Marlena pewnie będzie przewijać się w rozmowach pomiędzy nimi, ale pewnie w miarę upływu czasu będzie się stawała coraz bardziej odległym tłem. Coraz cichszym echem mijającej bezpowrotnie przeszłości. Jedyne co może zrobić to złożyć jej życzenia na Nowy Rok. Te na Boże Narodzenie odczytała, więc pewnie odczyta kolejne. Zapewne nic mu nie napisze, ale może być pewien, że zostanie mu to policzone jako dobry uczynek. Zostanie zapisane na jego konto w niebie. Wiedział, że przyszłe święta będą krótsze, ale za to bardziej intensywne. Najważniejsze jest to, że zaczną i zakończą się w Niedziele. Zranione Światło, więc powinno dać mu więcej sił do napisania drugiej części. Za dwa lata być może napisze trzecią część. Będzie mógł w niej opisać postępy w realizacji kolejnych celów. Będzie to zarazem ostatni rok jego studiów doktoranckich. Dobry moment na robienie podsumowań i podliczanie zysków oraz strat. Na pewno nie będzie to czas zmarnowany, bo nigdy nie jest zbyt wcześnie na refleksje. Główny bohater może potraktować te opowiadania jako swój osobisty dziennik samorealizacji. Jako spojrzenie z pewnej perspektywy czasowej na swoje dotychczasowe życie oraz okazja do podliczenia zysków i strat. Na pewno czasu poświęconego na pisanie nie może uznać za…