terroryzm genetyczny

Początek1 / 1

Żyjemy w systemie potwornego okrucieństwa opartego na mechanizmach ewolucji. Postępujemy prawie zawsze tak, aby maksymalizować szanse przetrwania naszych genów, chociaż nie bardzo zdajemy sobie z tego sprawę i deklarujemy brak zainteresowania nimi. Jesteśmy dla nich wehikułami - geny posiadają nas i wykorzystują do namnażania się. W swojej perfidii dały nam mózg generujący świadomość, bo okazało się to korzystne dla ich dalszego przetrwania. Świadomość, poczucie subiektywnego ja, nośnik naszego poczucia istnienia, jest areną na której pojawiają się nasze uczucia. Geny to nie my, to władza nad nami, my jesteśmy mózgami, tak to w każdym razie wygląda z punktu widzenia biologii ewolucyjnej. Geny stworzyły nas jako uzależnionych od dopaminy i innych neuroprzekaźników. Stworzyły skomplikowane mechanizmy dozowania narkotyku (subiektywnie percypowane jako uczucia), abyśmy w zamian za ich kolejną dawkę zrobili wszystko czego zażądają. Kiedy już życie nam ich nie dostarcza albo wada genetyczna powoduje brak pobudliwości popełniamy samobójstwo. Tak więc geny każą nam podążać za szczęściem, satysfakcją, przyjemnością – iluzją, której mechanizm polega na uwalnianiu dopaminowego narkotyku. Geny dyktują naszej świadomości potrzebę przetrwania. Każą mózgom dbać o własne ciało, unikać zranień i śmierci, dlatego każą się jej bać. Każą nam sądzić, że to nasza płeć jest lepsza. To ewidentne oszustwo jednej z płci, nawet jeśli nie wiadomo której. Każą nam wierzyć sobie, żeby nie dać się nabrać oszustom, chcącym przejąć nasze zasoby. Każą nam wywyższać się, gromadzić dobra i podnosić niestrudzenie swój status, a wtedy uzyskamy łatwiejszy dostęp do zasobów i zawładniemy większą ich ilością, aby zapewnić ich podaż sobie, swoim dzieciom i wnukom – nosicielom ‘naszych’ genów. Każą nam mieć poczucie celu w życiu, chociaż nie definiują jakiego. Wystarczy, że będziemy wytrwale robić to, co podyktują nam w odpowiedniej chwili. I tak właśnie geny nabierają nas w skomplikowane sekwencje zachowań. Najpierw każą wyglądać dobrze i robić dobre wrażenie. Jednocześnie każą interesować się osobnikami przeciwnej płci o cechach skorelowanych z wysoką wartością reprodukcyjną. Zazwyczaj prowadzi to do zakochania się i związków trwających długie lata, bo to przydaje się w czasochłonnym procesie wychowania dzieci. Zmuszają nas do zazdrosnej kontroli swojego partnera, żeby nie stracić wspólnika do rozrodu. Każą mózgom lubić seks. (Mają w tym oczywisty interes.) W efekcie zazwyczaj pojawiają się dzieci, a wtedy uruchamiają w nas opiekuńcze instynkty, które olbrzymim kosztem naszego czasu i energii, doprowadzają kolejne pokolenie do wieku dojrzałości. Nic w tym dziwnego, że musimy opiekować się własnymi dziećmi, jakżeby inaczej – to przecież geny każą opiekować się samymi sobą w ciałach naszego potomstwa. Geny powodują, że jesteśmy bardziej skłonni przyjąć jako prawdziwą taką tezę, która podniesie nasze dostosowanie, a więc jest zgodna z ich interesem. Nie motywują nas szczególnie byśmy dbali o zdrowie, dla nich jesteśmy przecież tylko narzędziem, już od życia płodowego spisanym na straty,…