Tyle dobrego

Początek1 / 1

Poszedłem na kolejną imprezę, dyskotekę, domówkę neważne, wszystko to jest jak jedna zbita masa po upływie kilku dni. Tylko te wyjątkowe zapadają w pamięć, i tak było tym razem. Chyba u kogoś w mieszkaniu poznałem dziewczynę, ładna, bez rewelacji, ale miły charakter. Będę się trzymać wersji z mieszkaniem, aby nie powtarzać dywagacji za każdym razem. Fajnie się rozmawiało, ogólnie uczucia sympatii przepełniły mą duszę, aż sie wzdrygnąłem gdy usłyszałem tekst: - Tye dobrego o tobie słyszałam.- Kurwa, moje przekleństwo, moja klątwa, znamię. Czemu? Już tłumaczę, zawsze starałem się być, w ten sposób, aby nikogo nie zranić. Pomagac innym, służyć, naczytałem się Nietzchego, no i okazałem się do niczego. Ludzie to wykorzystują, a potem zlewka. Człowiek jest jak produkt jednorazowego użytku, zużyć i porzucić. Tak też było z dziewczynami, one wolą trochę jednak się bać. Troche nieobliczalnosci, szaleństwa, niepewności, a tu z mojej strony na nic takiego liczyc nie moga. Własnie dlatego tekst ten wyprowadził mnie z błogiego stanu błachej konwersacji. Udałem z miną pokerzysty, że wszystko ok, ale wewnątrz się gotowałem. Miała jakis problem, chciała o tym porozmawiać, ja miałem dość. Zygać mi sie chciało, kolejna osoba, która widzi we mnie powiernika, spowiednika, doradcy, skręcało moje trzewia, a moje lędżwie buzowały niespokojnie. Wyszliśmy na korytarz i na dwór. - Masz rodzeństwo? - Tak, nawet licznę. - Fajnie masz, ja mam tylko brata, siostra wyjechała. - No to ja mam trochę więcej, nie wiem ile dokładnie, może coś jest w drodzę, wte lub we wte. - Nie mów tak.- Oczy jej,zaczęły wyraziściej odbijać poświatę księżyca. - Przepraszam, nie chciałem ciebie urazić. - Nie, nie o to chodzi. Dbaj o swoje rodzeństwo, naprawdę, zawsze i wszędzie, bo jak jest za póżno to nie można potem tego odżałować. - Tak, ale czasami oni nie chcą mojej pomocy, albo nasza definicja pomocy sie rozmija...co wychodzi na to samo. - Zawsze pomoc jest potrzebna, bo...-