Tytan

Początek1 / 1

Nowy York, 19 czerwca 1995 Centrum Parapsychologiczne im. Uri’ego Geller’a

Jerry, młody student prawa, w wielkim pośpiechu postanowił odwiedzić swoje ulubione miejsce – Centrum Parapsychologiczne imienia Uri’ego Geller'a – najsłynniejszego parapsychologa dziejów w dziedzinie telekinezy. W tym jawnym dla publiczności miejscu odbywały się eksperymenty dotyczące telepatii, telekinezy i lewitacji. Wielu śmiałków próbowało udowodnić swoje zdolności do władania materią, jednak z nikłym skutkiem. Tłumaczyli się, że nie mogli się skoncentrować, boli ich głowa i jeszcze parę innych wymówek. Jerry bardzo cenił sobie telekinezę. Bardzo chciał opanować tę zdolność, mimo iż wielu naukowców i sceptyków uważało to za wytwór ludzkiej wyobraźni. Jerry wiedział jednak swoje. Dniami i nocami trenował próbując zgiąć łyżeczkę, czy przesunąć lekki metalowy przedmiot. Niestety, nigdy nie udało mu się uzyskać pożądanego efektu. W CP (Centrum Parapsychologicznym) miał przyjaciela, starszego, siwego pana, profesora Arturo McKenzie. Profesor Arturo specjalizował się w ulubionej dziedzinie Jerry’ego. Zapoznanie się z fanatykiem telekinezy (czyli Jerry’m) było tylko kwestią czasu. Gdy Jerry wszedł do gabinetu profesora McKenzie, starszy pan właśnie rozkoszował się swoją ulubioną potrawą – kanapką z serem. - Witam panie profesorze! – krzyknął dziarsko Jerry. - Dzień dobry Jerry. Co u Ciebie słychać? Jak się czują twoi rodzice? - Dobrze, dziękuję. Panie profesorze, chyba dokonałem wczoraj wielkiego odkrycia! – gdy Jerry wypowiedział ostatnie słowo, żyła na jego czole zaczęła intensywnie pulsować z podekscytowania. - Słucham cię. – powiedział spokojnym głosem profesor. - Wczoraj, gdy jak zwykle trenowałem władanie materią, przez przypadek uderzyłem się głową w szafkę i wpadła mi do głowy genialna myśl! Mianowicie po przeanalizowaniu wielu schematów ludzkiego mózgu wywnioskowałem, że za zdolność panowania telekinezą odpowiedzialna jest szyszynka. – Jerry złapał oddech i usiadł na krześle przy biurku profesora. - Hmm... To bardzo ciekawe, ale skąd taka myśl ci przyszła do głowy? - I to właśnie jest najciekawsze. Odkryłem, że wszyscy znani ludzie, którzy opanowali telekinezę przeżyli szok psychiczny. Na wskutek którego ich mózg zaczął większą uwagę przywiązywać do szyszynki, przez co jakby się obudziła z letargu. - Mój Boże! – powiedział głośno profesor – Jeżeli to, co mówisz jest prawdą, to... aż brak mi słów... Nigdy nie przywiązywaliśmy do tego uwagi. - To nie wszystko. Wiem, jak pobudzić szyszynkę. - Niemożliwe! – zadziwił się. - A jednak jest. I z pomocą CP można tego dokonać! Chodzi o to, aby uśpić człowieka w taki sposób, aby jego ciało spało, a mózg nie. Wtedy przez mózg należy przeprowadzić odpowiednio wysokie napięcie elektryczne. Wtedy człowiek doznaje szoku i szyszynka zostaje obudzona. - Chłopcze! Ty chyba sobie nie zdajesz sprawy, jak wielkich rzeczy możesz dokonać! - I kto powiedział, że prawnik nie może niczego dokonać? Jednakże jest pewne ryzyko. Wystarczy tylko malutka pomyłka, złe obliczenia, a „pacjent” już na zawsze będzie chory umysłowo. - Teraz to nie jest ważne. Chodź! Musimy to przedstawić profesorowi Midgarowi.

Nowy York, 25 lipca 1995 Centrum Parapsychologiczne im. Uri’ego Geller’a

Po przedstawieniu wstępnego projektu maszyny, która miałaby pobudzić szyszynkę, zarząd CP sprowadził potrzebne materiały i zanim można powiedzieć „Gdzie się podział Dziub-Dziub?”, maszyna była już gotowa. Niestety jednak nikt się nie zgodził na ochotnika do eksperymentu, więc Jerry postanowił, że to on będzie tym „pierwszym”. Usiadł na wielkim, metalowym krześle i wygodnie (na ile to było możliwe) oparł się na nim. Kilku naukowców podeszło do niego i przypięło pasy, tak na wszelki wypadek. Profesor McKenzie wyglądał na zdenerwowanego. Nie martwił się o przebieg eksperymenty, ale o zdrowie Jerry’ego. W końcu ryzyko było duże. Na znak otuchy pokazał Jerry’emu kciuk [ok]. - Czy jesteś gotowy? Potem już nie będzie odwrotu. – zapytał profesor Midgar. - Tak, jestem gotowy panie profesorze. Zaczynajmy. Światła, kamera i akcja! Dziwna maszyna w kształcie ramienia zakończona igła przysunęła się do szyi Jerry’ego, wbiła igłę i wstrzyknęła substancję, która miała uśpić jego ciało. Jerry poczuł, jak nagle przestał czuć kolejno nogi, brzuch, ramiona i samą głowę. Nagle przed oczami zaczęły mu latać dziwne obrazy. Zaczął widzieć dziwnych ludzi i słyszeć różne głosy. Profesorowie ostrzegali przed tym. Są to tak zwane hipnagogi, czyli obrazy i dźwięki wytwarzane przez nasz umysł w stanie głębokiego relaksu…