U lekarza

Początek1 / 1

Rozalka wystroiła się w swój najlepszy płaszcz, na zmęczoną szyję rzuciła trochę pudru i udała się do pobliskiej przychodni, ponieważ szmery w sercu nie dawały jej spokoju. -Niech pani spocznie.- powiedział siwy doktor. Rozalka zdjęła kobaltowy płaszczyk i siadła na plastikowym krzesełku naprzeciw medyka. Pan doktor, Paweł Nieomylny zanotował coś w swoim obszernym kajeciku, odłożył ociekający jego śliną długopis i rzekł: -Co się dzieje? -Od jakiegoś czasu czuję się przemęczona, panie doktorze.- odparła Rozalka pocierając dłońmi o blat biurka. Spojrzał na nią znad okularów- połówek. -Przemęczona...- zanotował w kajeciku- Coś jeszcze, droga pani...? -Sama nie wiem.- odparła Rozalka wodząc wzrokiem po suficie. Lekarz oparł głowę na łokciach, spojrzał w niebieskie oczy Rozalki i spytał: -Czy miewa pani problemy z koncentracją? -Tak. Nie umiem się skupić na najprostszych rzeczach. I często zdarza mi się coś pomieszać. Na przykład wczoraj. Zamiast do piekarnika włożyłam placek do lodówki... -Dobrze. Widzę, że wygląda pani strasznie blado. Oczy podkrążone, cera szarawa. Pani Różo, a jak u pani ze spaniem? Rozalka zacisnęła powieki. -Nie sypiam, panie doktorze.- odpowiedziała- A kiedy mi się uda, miewam sny. -Sny...- zapisał- A serce panią nie rwie? -Oj, rwie, rwie jak szalone!- wykrzyknęła Rozalka. Medyk popatrzył na nią podejrzliwie. Widział piękną, dorodną dziewczynę, trochę…