W Cieniu Lata ( część 2)

Początek1 / 1

Pocałunek, może oznaczać wszystko albo nic. Ten, którego doświadczyłam był namiętny, zbyt namiętny, żeby odczuć, że nic nie znaczył. Dlaczego to zrobił? Po co? Wszystko przecież nas dzieliło. On był pięknym, przystojnym mężczyzną, ja szarą myszką, brzydką jak sam powiedział. On był, od siedmiu lat żonaty,ja również nie byłam wolna. Czy to w ogóle miało jakiś sens? Nie, tak nie może być! Nigdy na to nie pozwolę. Nigdy!- Postanowiłam w duchu.-I powiem mu to dziś, jak przyjdzie-pomyślałam. W tym momencie wszedł do domu John. Spodziewałam się, że jak zwykle przyjdzie z Piotrem. Ale tym razem był sam. -Witaj kochanie-powiedział z uśmiechem. Podszedł i jak zawsze pocałował mnie w policzek. Tak zwyczajnie na przywitanie. Nie było w tym pocałunku żadnej namiętności, raczej rutyna, powodowana faktem, że znamy się już tyle lat. -Witaj-odpowiedziałam -Jesteś sam? -Zapytałam z pozoru obojętnie -Tak nie wiesz, co się stało?! Piotrek postanowił pogodzić się z żoną-zaczął swoją opowieść John. -Kupił jej dziś ogromny bukiet czerwonych róż i poszedł go wręczyć do jej pracy.-Mówił dalej, a ja czułam jakby ktoś we mnie wbijał rozgrzane igły. Przecież to nie jest zazdrość? Nie...Ale zabolało. -Iza była zaskoczona, ale przyjęła kwiaty. Wiesz, myślę, że im się ułoży.-Zakończył radośnie. -Pewnie tak. Skoro kupuje jej kwiaty,musi ją kochać-odrzekłam udając obojętność. W duchu pomyślałam jednak,mnie całuje, a jej zanosi kwiaty! Może poczuł wyrzuty sumienia? Nie przyzna się przecież, że wczoraj całował inną. Wolał kupić kwiaty. Żona pomyśli, że ją kocha, a on pozbędzie się wyrzutów sumienia. Proste. Może właśnie o to chodziło? A co ze mną? Wiedział przecież, że dowiem się o tym. Jak ja mam się teraz czuć? Co myśleć? To nie jest w porządku! I powiem mu to. A może jednak ten pocałunek nic nie znaczył? -Psia krew!!! -Zaklęłam w duchu-tak się nie robi! Co on sobie wyobraża? Myśli, że może całować kobietę w ten sposób, udając potem, że nic sie nie stało?! -Czułam jak złość się we mnie…