Wiemy, czym... (Ja się nie żegnam. cz.5)

Początek1 / 2

Wiemy, czym jesteśmy, ale nie wiemy, co się z nami stanie...

(...)Las był wilgotny, ciemny i wysoki, a były to, bez dwóch zdań, jego atuty wobec sierpniowych, niemiłosiernych upałów. Na szkarłatnym kocu, „po turecku” siedziała młoda dziewczyna o zgrabnych i ponętnych kształtach, a za nią, a także tuż obok, spomiędzy gałęzi przebijały się promienie światła, by potem pozostać w poszyciu, rozrzucając niedbale nieregularne, białe plamy. Była dumna, wyniosła i zachłanna każdej cząsteczki świata, który ją otaczał. Pragnęła każdym ruchem i była pożądana. Miała na sobie krótką, zwiewną sukienkę koloru najczystszego mleka, a krótkie włosy delikatnie poruszały się i skrzyły. Elektryczne włosy, chciałoby się powiedzieć. Były białe, nie blond, nie siwe, dokładnie, literalnie: białe.

Odmieniona Weronika siedziała na szkarłatnym kocu, złożywszy nogi, niczym posłanniczka Boga, kapłanka delikatnie dmuchała w rozpalony przed nią czerwono-skaczący ogień, a wokół, niczym antyczne, monumentalne kolumny, jedna, za drugą wyskakiwały i wyrastały strzeliste, czarne sosny.

Kątem oka obserwowała leżącego obok Michała wpatrzonego w dziury dachu z igieł i pomyślała, że to właśnie musiał czuć Faust, gdy przeżywał swoje „chwilo-trwaj-wiecznie”, ten sam ciemny i wilgotny piknik, ten sam, co oni, choć prawdopodobnie nigdy nie był na żadnym pikniku, choć prawdopodobnie nigdy też nie istniał. Szczęście to coś w tym stylu, może piknik, myślała, może życie z Rozenkracem. W głębi duszy bardzo się bała, że chwile te są kruche, a kto wie, czy nawet prawdziwe, często miała wrażenie, że wszystko wokół nich jest nierealne, w najlepszym zaś razie, że znajdują się na granicy jawy i snu przeszłości. Najbardziej lękała się, że Michał, tak jak przed dwudziestu laty zniknął z życia jej matki, tak teraz może w każdej chwili rozpłynąć się jak miraż, jak sen każdego poranka.

Nie wiedziała, kim dla niego tak naprawdę jest. Czasami matką, czasami córką, przyznawała z żalem w sercu. Widziała jak zmienia się jego wzrok, tak jakby dostrzegała w jego oczach dodatkową soczewkę, która nieustannie zmienia ogniskową, regulując płaszczyznę czasu, swobodnie przechodząc z przeszłości w teraźniejszość. To nie jest dar, to przekleństwo…Starał się kontrolować, ale i tak czasami zdarzało się, by powiedział do niej Karolino… Przefarbowała i obcięła dość znacznie włosy. Zmieniła styl ubierania. Miała nadzieję, że przestanie przypominać światu, Rozenkracowi, sobie, własną matkę. Jestem Weroniką i tylko nią, powtarzała po cichu własną, osobistą mantrę.

Część 22 / 2

Między jedną Karoliną, a następną, chwile upływały wspaniale, czas stał dla nich w miejscu, dla jej wielkiej przygody. Pikniki stały się rytuałem, namacalną metaforą, zachłannie powtarzaną jako dowód tego, w co grali. Mniej lub bardziej świadomie, stały się one dla nich jednostkami, według których odliczali czas, zresztą podobnie jak owe nieszczęsne, zawsze niby nieumyślne, Karoliny. Od tamtej nocy, kiedy Weronika opierała się o gorący blok minęły dwa miesiące. Michał zabierał ją do lasu, tak często, jak tylko było to możliwe, życie to nie kolekcja, dobre chwile, zawsze warto powtarzać, mówił i częstował ją jajkiem na twardo, i podawał bułeczkę, i uczył jeździć samochodem…

W ten sposób odmieniona Weronika siedziała w wilgotnym lesie na szkarłatnym kocu rozpalając delikatnie, zupełnie niezdarnie, cały czas zachowując jednak powagę chwili, jej chwili jako kapłanki, a więc z namaszczeniem rozpaliła ten ogień, a Rozenkrac, leżąc tuż obok, nie podnosząc się, sięgnął za głowę i podał jej gruby, czarny patyk i zaśmiał się cicho, tak, by nie wyprowadzać jej z transu i pomyślał, że to seksowne, zabawne i niebezpieczne. Weronika paliła, paliła mosty, paląc listy, które od niego dostała, twierdząc, że tego wymaga dramatyzm, kompozycja i estetyka. To trzeba było zrobić i teraz powoli grzebała, rozżarzała i zasypywała popiołem listy, zostawiając sobie jedynie pierwszy, na pamiątkę, na dopełnienie obrazu…

Gdy skończyła i pozostał jedynie długi wężyk białego dymu, odwróciła się w jego stronę, spojrzała pełna powagi, pełna dumy z wyczynu, pełna satysfakcji i pełna myśli. Naprawdę ładny obraz, Weronika zastanawiała się, czy aby na pewno on to rozumie, czy rzeczywiście fakt, że jest reżyserem zbliżał go do prawdy. Nieźle się dobraliśmy, myślała, ja reżyseruję życie, ty Szekspira, a zresztą, czym to się różni…Michał otworzył oczy i z grymasem przyzwyczajania się do światła, nieśpiesznie objął ją wzrokiem, po chwili zapytał; natomiast za Weroniką wciąż falował i wznosił się ku niebu jasny jak jej włosy dym:

- Białe?…