Wieść z maszynki

Początek1 / 1

Wszedł za nią to przestronnego pomieszczenia, chociaż wiedział, że nie powinien tu być. No ale on, jak pies bez rozumu, pójdzie za nią wszędzie - za bardzo ją kochał. A posterunek policji to nienajlepsze miejsce dla człowieka, mającego za sobą pobicie przypadkowego człowieka, który wychodził z Gwiezdnych Wrót i niechcący o niego zahaczył. Wtedy zdołał uciec, teraz sam się pchał w paszcze wilka. The oracle jak ją czasem nazywał bez skrępowania przeszła się po gabinecie swojego ojca i usiadła w stylowym fotelu. - Rozgość się, byłam tu nie raz, czuj się jak w domu. Jak w domu, łatwo mówić. Na ścianach wisiały portrety byłych komendantów łypiąc na niego władczo z nieco już wyblakłych fotografii za szkłem wygrawerowanym tak aby - jak nakazywały trendy sprzed dwudziestu lat - fotografia wydawała się trójwymiarowa. Same ściany były już przybrudzone czasem, a pod nimi na starych szafkach piętrzyły się zżółkniałe stosy papierów. Podszedł do nich z ciekawością. - Lepiej nic nie ruszaj. Tata ma wszystko poukładane, zauważy jak jakiś papierek zmieni swoją pozycję - zachichotała cicho na myśl o papierkowej pozycji. On spojrzał na nią i uśmiechnął się w duchu. Wyrocznia i jej banalne żarciki. Papiery, przynajmniej te na wierzchu, zawierały jedynie skatalogowane wydatki, sumy pieniędzy i firmowe nazwy przedmiotów, które kompletnie nic mu nie mówiły. Zapewne ciekawsze rzeczy, jak informacje o przestępcach lub planowanych akcjach musiały się znajdować albo w aktach prawdopodobnie pozamykanych na klucz w szafce pod oknem, albo na dysku twardym komputera, przy którym siedziała teraz jego dziewczyna grając w niezwykle pasjonującą grę, jaką był pasjans. Przestała się nim interesować. I bardzo dobrze. Podszedł do szafki z szufladami. Pociągnął z jedną. Zamknięte. Nie miał na tyle tupetu żeby poszukać klucza i dobrać się do akt. Nie był w końcu na zorganizowanej akcji tylko ze swoją dziewczyną w odwiedzinach u jej ojca w pracy. Nagle jego uwagę przykuła maszyna…