Witamy na Ziemi

Początek1 / 1

Nie wolno ci patrzeć. Nie wolno dotykać. Nie wolno mówić złego. Nie wolno oddychać. Nie wolno wierzyć. I niszczyć też nie wolno. Nie wolno unieść się gniewem. Nie ważne czy słusznym. Nie wolno nic stworzyć. Innego niż schemat nakazuje. Nie wolno ci mieć. I nie wolno chcieć. Nie wolno być kolorowym. Dozwolone tylko odcienie szarości. Nie wolno marzyć. Możesz tylko żyć. To ci akurat wolno. Chociaż z umiarem. Nadmierna żywotność również nie jest dobra.

Witamy na Ziemi!

Jestem człowiekiem. To mówi wszystko. . . Taka jak każdy, a jednak Inna. We wszystkich czarnych kolorach tęczy . Grzeszę. Marzę. Nabieram głęboki wdech pełnego od spalin powietrza. Zaciągam się co pewien czas wyjątkowo podłym papierosem. Do tej pory tylko takie miałam okazję napotkać. Słucham kazań o podłości własnej natury. Ale mam to gdzieś. Gdzie? Nie powiem. Moją sprawą jest to co mówię, a czego nie. Chwytam sny innych. Zamykam je w kryształowych buteleczkach o finezyjnych kształtach i najróżniejszych kolorach. Ustawiam je na parapecie okna, tak tego okna. Okna, przez które widać zniszczoną ulicę. Śmietnik i powyginany trzepak straszą mnie w księżycowe noce. Częściowo zburzona kamienica , która stoi sobie od niewiadomo jak długiego czasu po drugiej stronie chodnika. Który mówiąc między nami jest całkiem wygodny. Można na nim prawie zasnąć. Ale nie potrzebuję zbyt wiele, żeby zostać porwana przez Morfeusza. Leżę na owym skrawku betonu. Obok mnie ludzie. Wszędzie. Hałaśliwi. Nie uszanują ciszy drugiego człowieka. Rozmawiają pomiędzy sobą. Rozmowa jest kłamstwem. Słowa zwodzą. Ale to nie znaczy, że nie mówię. Ależ nie! Mówię, dużo, z sensem czy bez - a to niby jest ważne? Dla mnie nie ma nic ważnego. Więc po co mówię, skoro to takie obłudne? Bo jestem też Kłamcą. Kłamca łapie sny i częściowo je tworzy. Słowa mają porażającą moc w odpowiednich ustach. Nie wierzysz? Ale jesteś przepisowy. Ludzie nie