Za bramą

Początek1 / 1

Za bramą.

Coś we mnie pękło. Po szklanej tafli biegnie wyraźna rysa pęknięcia. Kiedy tylko ktoś mnie dotknie zobaczy, że rozsypię na niespójne kawałki. Rozsypię się, rozproszę, zniknę. I nigdy mnie nie będzie i nigdy mnie nie było. Zamiast oczu wszyscy mamy lustra. To sprawia, że wydajemy się żywi. Nie widać krwawiących gałek , mózgów, które poćwiartowane przez bezsensowny system wartości chciałyby wypłynąć na zewnątrz. I nie patrzymy głębiej niż w te lustra- chcemy zobaczyć tylko siebie. Siebie w kimś innym. Gdy patrzysz w głębię, ona patrzy na ciebie. Patrzymy w swoje lusterka. W swoje udawane, odbite głębie. Kwiaty, które stały na parapecie a potem zwiędły, wyschły. Degeneracja może się bowiem tylko pogłębiać. Jak dobrze wiedzieć, że mnie nie kochasz. Nie mówisz, a ja wiem. Bo moja degeneracja jest zaraźliwa. Noc zapada. Rys już nie widać.

***

Stałeś za bramą i czekałeś na właściwy moment żeby przekreślić. Żeby przekreślić mnie, nas i wszystko, co wydawało się być wieczne. Może chciałeś zapalić, nerwowo przeszukiwałeś kieszenie. Nie znalazłeś nic poza agrafką, spinaczem, ołówkiem z IKEI i kasztanem, którego dałam ci jesienią na naszym pierwszym spacerze w parku. Jakim cudem znalazł się w twojej kieszeni? Śmieszne, on trwał dłużej od nas. Może ciągle trwa w śmietniku, gdzie go wyrzuciłam. Wyrzuciłam, bo mi go oddałeś. A kasztan bez ciebie nie miał znaczenia. Patrząc z drugiej strony- czy ty miałeś znaczenie bez kasztana? Nigdy się nie dowiem, bo nie ma już was obu. Ale na razie nie oddałeś mi kasztana, tylko obracasz go w dłoni i czekasz aż się odezwę. Co mam powiedzieć? Żebyś został? Poza tym jeszcze nie powiedziałeś o co ci chodzi, liczysz, że wypowiem to sama, tak jakby to była moja wina. Patrzę na ciebie i myślę o chwili, kiedy mówiłeś, że to właśnie ja, że to mnie prosisz, że to mnie kochasz. I wydaje mi się, że tamta chwila ciągle trwa, że się nie skończyła, bo ona się nigdy nie skończy. Zawsze już będzie wczesna jesień, park, zawsze będziesz…