Zapominalska

Początek1 / 1

Zapominalska

Ja jestem całkiem zapominalska - wyznała z rozbrajającym półuśmieszkiem i niewinnym spojrzeniem istoty całkowicie bezbronnej. Bardziej bezbronnej niż małe dziecko, bo ono zapytuje - "co to, co to" - aby poznać i przyswoić sobie nowe doznania i informacje. Kruche ciało chorej staruszki, słabe i niezaradne, nie posiadało steru normalnie funkcjonującego mózgu. Wciąż znowu i znowu pytała - czy dziś jest sobota? - (a był poniedziałek) albo - czy to jest szpital? - i tak w kółko. Nie była w stanie trafić do toalety i z powrotem na salę i pytała, które jest jej łóżko. Podczas transfuzji wielokrotnie pytała - co to? - aby zaraz zapomnieć. Dlaczego pisze o niej? Bo to imienniczka mojej matki, która wyrwana została z życia okrutnie w pełni świadomości, co traci i równocześnie bez świadomości, co ją czeka... Ta tutaj staruszka-dziecko, budząca we mnie troskliwą litość i wzruszająca do łez swoim zagubieniem w świecie, do którego właściwie już nie należy, uszczęśliwiona była tym, że podczas transfuzji krwi późną nocą czuwałam nad nią, by nie ruszała ręką i rozmawiałam z nią przyjaźnie. Pomogłam jej przypomnieć sobie, ile ma dzieci, jak się nazywają oraz ile które z nich ma dzieci. Doszło i na wspomnienia z dzieciństwa i wojny, przypomniał jej się niemiecki wierszyk czy refren piosenki - "Ich habe im hinten Berg mein Herz verloren in einer blauer Sommernacht"- który sobie powtarzała kilkakrotnie z rozmarzonym wyrazem twarzy. Pewnie to było połączone z jakimś miłym przeżyciem. Była szczęśliwa, bo rozmawiałam z nią jak z człowiekiem, opiekowałam się nią łaskawie a nie komenderowałam nią jak jej skądinąd sympatyczna i również troskliwa córka.

Nasunęły mi się pytania dużej wagi - tak mi się wydaje. Czymże więc jest mózg, czy rzeczywiście tylko komputerem sterującym funkcjami życiowymi oraz gromadzącym dane sfery fizjologicznej oraz informację? Lecz nie on tworzy osobowość człowieka. Gdy zaczyna funkcjonować wadliwie, nie znaczy to, że osobowość człowieka zostaje przekreślona -