Filozofia · 4 min czytania
Zarys Teorii Pascala
Bezpłatny fragment · pierwsze 50%
Początek1 / 1
Coraz większa część społeczeństwa staje się ateistami, porzucając wiarę w Boga daleko za plecami, gnijącą i zjadaną przez zapomnienie. Podobno ateizm jest jedną z konsekwencji racjonalnego myślenia, ale tak naprawdę ateizm ma z logiką, czy racjonalizmem tyle wspólnego, co wiara w horoskopy. Warto poruszyć ten wątek, ponieważ ludzie zapominają, że istnieją różne punkty widzenia zmieniające diametralnie spostrzeganie często bardzo ważnych spraw - wpływających na nasze życiowe wybory.
Aby przybliżyć wam nieco tok mojego myślenia nawiąże do filozofii geniusza żyjącego w epoce baroku Blaisea Pascala. W filozofii Pascal był następcą Kartezjusza. Uważał, że świat to nie tylko zasady poznawania; jest coś, co wyrasta poza możliwości poznania. Nie da się istoty człowieka i sensu życia zgłębić za pomocą rozumu czy doświadczenia. Głosił, że są prawdy, które uzasadnia serce, a nie uzasadnia rozum i że umysł orientujący się według serca jest umysłem subtelnym. Najważniejszą decyzją serca było przyjęcie wiary. Decyzję tę opisuje, jako zakład, zwany później "Zakładem Pascala". Podejmując decyzję o istnieniu Boga człowiek ma do wygrania – przyjmując jego istnienie – nieskończoność; jeśli Bóg nie istnieje człowiek ma i tak do dyspozycji marną skończoność. To właśnie na "Zakładzie Pascala" skupię się najbardziej.
Rzeczywiście trudno inaczej niż geniuszem nazwać Pascala. Najpierw zajmując się naukami ścisłymi doszedł na ich szczyty - zawdzięczamy mu wielkie odkrycie fizyczne, matematyczne i mechaniczne, jeśli nie informatyczne - skonstruował maszynę do liczenia. I wówczas zajął się filozofią, w której również osiągnął dość duże uznanie. Pascal poruszył dwie kwestie, do których moglibyśmy nawiązać w czasach współczesnych! Pierwsza z nich tyczy się istnienia…