Zazwyczaj robił to normalnie.

Początek1 / 1

Zazwyczaj robił to normalnie. Zdarzało się na ulicy i w kawiarniach przy cichej muzyce oraz śmiechu i opowiadaniu, że wczoraj byłam w kinie na tym nowym filmie. Czasami, nie wiedzieć czemu wychodziło samo i chyba nawet wbrew jego własnej intencji, choć właściwie nigdy nie pomyślał, czy takową w ogóle posiada. To zwykłe spojrzenie znad lektury Ulissesa w ciepłym fotelu w czytelni w kąciku ust. Ta nieświadoma łaskotka w głowie, gdzieś z tyłu, gdzie dużo obrazów dochodzi w odwrócony sposób i gdzie obrazy te stają się olejnymi arcydziełami, lub zwykłą akwarelą, w zależności od światła i różu na policzkach. Czasami, zaraz po pracy przychodził do czytelni tylko po to, by posiedzieć i z kąta zaszytego w bardzo zmyślny sposób obserwować, jak wzrok jego działa na tą twarz, która już od pół godziny nie chce ukazać się zza brązowej okładki. Czasem to jemu zdarzało się zapomnieć i zauważyć dopiero, kiedy wzruszenie ramion i jakieś niezrozumiałe gesty wytrąciły go ze wspaniale zawikłanego wątku, w którym czuł się świetnie i wiedział, że to tylko lektura i że zupełnie nie musi nic robić. Nie tym razem. Tym razem nie było zazwyczaj. Tym razem jakaś kawiarnia i chyba nawet znajoma twarz o pięknym uśmiechu, która wchodząc nagle z zimnej ulicy i rozglądając się po pełnej sali skierowała się ku wolnemu miejscu przy stoliku przy oknie jakby dokładnie dla niej zarezerwowanym. Oczywiście, proszę. Jak się miewasz? Czy my się znamy? Och, ale dzisiaj na pewno bardziej niż kiedykolwiek. Po chwili kilka żartów na temat pogody i trochę śmiechu, ale właśnie kelner przyniósł kawę i pełne skupienia nasypywanie cukru i mieszanie ciepłego napoju jakże znajomą, choć zupełnie zapomnianą piękną dłonią, o którą oparł swój wzrok o sekundę za długo i w chwilę później już nie mógł powstrzymać tych uśmiechów, tych, jak zwykle, czasem rozdrażniających, a innym razem zapraszających do słownej rozgrywki słów dosyć soczystych i traktujących o niebywałym wspomnieniu pościeli i tych nocy jakże odległych, ależ skąd znowu, przecież z tobą ja nigdy. To tylko chwila uśmiechu i żarty i seks to temat równie dobry jak każdy inny i śmiech i ciastko i już za chwilę każde słowo to seks i on sam już przestał kontrolować tą dziwnie wymykającą się grę skojarzeń. Następnego dnia poniedziałek i zazwyczaj w poniedziałki była biblioteka, ale coś mówiło mu, że lepiej ta sama kawiarnia i właściwie nie wiedząc jak i kiedy siedział przy stoliku przy ciastku i przy roześmianej pięknie twarzy o jakże charakterystycznej i dużo mówiącej dłoni mieszającej kawę, choć dzisiaj już bardziej znajomo niż wczoraj. Zaraz śmiech przerodził się w kilka napotkanych lekko za długo spojrzeń i żarty przestały być żartami wraz z dłońmi, które jakby zupełnie przypadkiem splątane zaczęły zastanawiać się jak to będzie, kiedy seks spotka ich razem i może w piątek, bo piątek jest idealnym dniem na seks i na to co ma się po nim zakończyć. Śmiech i kawa i jeszcze po ciastku, jednak może dla mnie coś mniej tuczącego, ponieważ ostatnio trochę zdarzyło mi się przybrać na wadze, ale ten brzuszek twój wspaniały i seks, seks, seks… Wtorek to kilka telefonów o treści jak najbardziej uzasadnionej śmiechem i lekkimi uwagami na temat ust i dłoni, które są jakby zupełnie na swoim miejscu i czekają. Oczywiście spotkały się w tej kawiarni i choć stolik był zajęty, to świetna atmosfera przy ciemnej ścianie pozwoliła wymienić kilka uścisków więcej i bardziej. Potem trochę mniej śmiechu, kiedy zapytał czy na pewno w piątek i czy zdajesz sobie sprawę, że to już nieodwołalne? Oczywiście, sama wiem, że nie możemy już inaczej i nieco więcej uścisków, które zawędrowały gdzieś, gdzie same się tego nie spodziewały. I uśmiech i uśmiech i do jutra. Środa? Zazwyczaj chodził do parku, ale tym razem wieczór okazał się bardziej łaskawy i kawiarnia zaproponowana przez nią udzieliła jeszcze większej…