Zielone światło

Początek1 / 1

- Basiu, Basiu, patrz jakie łobuzy. - Co ty, Danusia, przecież ci chłopcy nic złego nie robią. - A ja ci mówię: to łobuzy, mówię ci. - Oj, tam … - Basia machnęła ręką. Danusia westchnęła: - Ciebie nikt nie przekona. Powiem krótko: Basia to moja mama, a Danusia to ciocia. Co tu dodawać? Kątem oka zobaczyłem trzech nastolatków: stali spokojnie, żuli gumę, rozmawiali. Blondyn oparł się o betonowy słupek tuż przy przejściu dla pieszych. Rudy trzymał w ręku jabłko. Szatyn wycierał nos w chusteczkę higieniczną.Nie zwracali uwagi na samochód, w którym toczyła się rozmowa. Interesowały ich przechodzące przez ulicę dziewczyny. Jedna z nich zatrzymała się, objęła w pół tego, który oparł się o słupek. Pocałowali się. Dwaj pozostali bili brawo. - Basiu, to łobuziaki, o, patrz, w jakich pozach stoją. I ta dziewczyna, jak to to się ubrało! Spojrzałem: dżinsy, bluzka na ramiączka, no, może zbyt duży dekolt. Co ta Danusia chce? - Może przeczytamy o nich w gazecie? – zapytała Basia najwyraźniej znudzona tematem rozmowy. - A żebyś wiedziała, żebyś wiedziała – ucieszyła się Danusia. - Na pierwszej stronie – dorzuciłem – na pierwszej stronie będzie stało. Nareszcie! Zielone światło! Nacisnąłem pedał gazu, ruszyliśmy. - Trzeba poszukać ulicy Sobieskiego, i będziemy na miejscu – poinformowałem kobiety. – Mam tutaj GPS, zaraz go włączę. - Nareszcie – westchnęła Danusia. - Co chcesz: jedziemy dopiero dwie godziny, a co: chce ci się siusiu? … - zapytała Basia.

- Dzień dobry – powiedziałem. Kobiety powtórzyły słowa powitania. W drzwiach stał mężczyzna, opasły, w spodniach na…