Życie bez zdarzeń

Początek1 / 1

„[...]Zwyczajna będzie ma noc i mój dzień, Bez zdarzeń tygodnie, miesiące; Czasem z chmur padnie przelotny cień, A czasem blask rzuci słońce...

Będę do pracy szedł w ranny świt I wracał o wieczorze, Nic mnie nie będzie gnębić zbyt, Gdy do snu się położę...”

Obudził się. Pokój napełniony łagodnym światłem, miło przywitał swojego właściciela. Oczy nie piekły, głowa nie bolała. Kolejny piękny dzień się rozpoczął. Znak krzyża i wyskok z łóżka. Wyłączył budzik, nie chciał, aby obudził Katarzynę. Ucałował ją śpiącą w policzek i uśmiechnął się do niej. Dziś na uczelnie jechała dopiero po południu. Ostatni rok i seminarium magisterskie, nie zmuszały dziewczynę do tak wczesnego wstawania. Obudzony założył spodnie zarzucił koszulę i poszedł na śniadanie. Zjadł to, co zawsze kilka kromeczek z serkiem i szyneczką, popił herbatą z ulubionego kubeczka. Potem odwiedziny łazienki. Szczoteczka, maszynka, ręcznik. Popsikał się dezodorantem pod pachami i przystąpił do ubierania się do pracy. W szafie znalazł świeżą bieliznę i jeszcze nie pogięte spodnie. Zrzucił też wczorajszą koszulę, którą miał na sobie i wybrał nową piękną niebieską. Zawiązał pod szyją krawat, założył marynarkę włożył buty i wyszedł. Pierwsze kroki skierował do kościoła. Miał sporo czasu, więc trzydzieści minut w kościele nie jest dużym wyrzeczeniem, a wiadomo, że dzień rozpoczęty z Bogiem źle skończyć się nie może. Tam usłyszał słowa z księgi Koheleta:

„Cóż przyjdzie człowiekowi z całego trudu, jaki zadaje sobie pod słońcem? Pokolenie przychodzi i pokolenie odchodzi, a Ziemia trwa po wszystkie czasy[...] Nagromadziłem też sobie srebra i złota, i skarby królów i krain[...] I stałem się większy i możniejszy od wszystkich, co byli przede mną[...] I przyjrzałem się wszystkim dziełom, jakich dokonały moje ręce, i trudowi, jaki sobie przy tym zadałem. A oto: wszystko marność i pogoń za wiatrem!”

Po przyjęciu Eucharystii, odśpiewaniu hymnu „Czego chcesz od nas Panie?” ruszył do pracy. W niej zawsze był mile widziany. Pracował w firmie spedycyjnej, był w gruncie rzeczy jej współwłaścicielem. Wraz z dwoma kolegami ze studiów zaczynali od starego ‘Kamaza’ i wozili gruz, teraz posiadali kilkanaście wozów i ponad sześćdziesięciu pracowników. Zaraz po wejściu do siedziby został mile przywitany przez ochroniarza, wśród załogi wzbudzał powszechną sympatię i szacunek. Uśmiechną się do „pana Ziutka” i ruszył do swojego gabinetu. Tam czekały na niego wiadomości. Niestety złe.

- Staszek! Dobrze, że jesteś. Mamy problem z tymi frędzlami z ‘Rexpolu’. - Co z nimi? Przecież wywiązujemy się z umów. - Problem leży w tym, że oni nie. Odmówili nam zapłaty za ostatni kontrakt. Kręcą coś, że nie dostarczyliśmy ich…